Jak wspierać bliskich w kryzysie psychicznym?

Osoby z depresją zmagają się z wieloma intensywnymi emocjami jak choćby smutek, poczucie bezradności i beznadziejności, niepokój i lęk, złość czy brak motywacji. Mogą także doświadczać wyczerpania emocjonalnego i izolacji - mówi dr n. med. Marta Homa, specjalista psychologii klinicznej, neuropsycholog, psychoonkolog z Fundacji Nie Widać Po Mnie.

W depresji jest tak jakby ktoś znalazł się na dnie głębokiej, ciemnej studni. Tam jest źle, ciemno, nieprzyjemnie, nie ma żadnej drabinki, żadnej liny, na której można by się było podciągnąć. Wyobraźmy sobie, że patrzy w górę, widzi skrawek niebieskiego nieba i słyszy, że ludzie są szczęśliwi, dobrze się bawią, jeszcze słyszy, że go nawołują, a co tam będziesz siedział w tej studni, chodź tu do nas. Tym bardziej wtedy czuje się nieszczęśliwy i wyalienowany, bo on nie wie jak ma wyjść z tej studni.

Depresji nie widać na pierwszy rzut oka, ponieważ osoby dotknięte tym stanem maskują swoje uczucia, obawiając się negatywnej oceny lub nie chcąc obciążać innych. Dodatkowo, symptomy depresji mogą przyjmować różne formy – niektórzy potrafią wykonywać codzienne obowiązki, mimo trudności emocjonalnych. To sprawia, że depresję trudno dostrzec na zewnątrz, mimo wewnętrznego cierpienia osoby nią dotkniętej. Jak doskonale zauważa Kay Redfield Jamison, amerykańska psycholog kliniczna, specjalizująca się w badaniach nad zaburzeniami nastroju, sama zmagająca się z chorobą afektywną dwubiegunową: "Depresja jest jak zbroja – ciężka i trudna do zdjęcia. Możesz ją nosić, a inni tego nie zauważą. Możesz być uśmiechnięty, prowadzić rozmowy, ale w środku walczysz” - mówi dr n. med. Marta Homa, specjalista psychologii klinicznej, neuropsycholog, psychoonkolog z Fundacji Nie Widać Po Mnie.

Reklama

Osoba w depresji może często usłyszeć od znajomych, bliskich: „uśmiechnij się, idź do pracy, idź na spacer, poruszaj się, zrób coś”. Może też słyszeć tłumaczenia dlaczego nie powinna być smutna, bo „przecież macie taki fajny związek, masz takie mądre dzieci, w pracy idzie ci tak świetnie” lub też tłumaczenia dlaczego nie powinna mieć negatywnego myślenia o sobie, dlaczego powinna być szczęśliwa, bo „przecież inni mają gorzej”. Takie komunikaty mogą dać poczucie, że ich sposób myślenia, przeżywania świata nie jest dla nich dobry i nie jest akceptowany przez otoczenie, a to jest bardzo obciążające dla pacjenta. To rodzi przypuszczenie, że może pacjent powinien teraz udawać, że jest lepiej? 

Reklama

Myślę, że nie tylko ja, ale osoby, które cierpią czy pokonują depresję, chcą mieć poczucie, że ktoś jest obok. To też jest szczególne wsparcie, bo osoba cierpiąca na depresję bardzo często ucieka, zamyka się w swoim świecie, nie chce kontaktu, ale z drugiej strony chce mieć takie poczucie, że jest ktoś obok, że jak będę gotowy, to ta osoba obok pomoże -  mówi Bartek Jędrzejczak, dziennikarz i prezenter telewizyjny, który prowadził konferencję Wyprostuj Spojrzenie. 

Czasem największym wsparciem jest po prostu bycie obok. Czasem nie musisz mówić, pocieszać, radzić, nie musisz szukać źródła kryzysu psychicznego, którego doświadczyła bliska Ci osoba... wystarczy, że jesteś. To niby tak niewiele, a jednak wiele - czytamy w rolce.