Nowa wiceprezydentka. Co o zdrowiu mówiła Izabela Marcewicz-Jendrysik

– Obie zarządzały dużymi zespołami ludzi i obszarami, od których bezpośrednio zależy jakość życia mieszkańców. Obie też udowodniły, że potrafią pracować zespołowo i wsłuchiwać się w potrzeby mieszkanek i mieszkańców Warszawy. Cieszę się, że będę mógł z obiema paniami współpracować. Stoi przed nami jeden cel, najważniejszy: codzienną pracą służyć mieszkankom i mieszkańcom. I oczywiście również odbudować zaufanie do naszej polityki, przede wszystkim zaufanie do warszawskiego systemu ochrony zdrowia. Bardzo dziękuję paniom za przyjęcie tej propozycji – mówił prezydent Warszawy.

Reklama

– Z ochroną zdrowia jestem związana od ponad 23 lat, z czego ponad 21 lat to praca w strukturach Warszawy. Jestem idealistką, która zawsze stawiała i stawiać będzie interes pacjenta na pierwszym miejscu. To gwarancje i wartości wynikające z konstytucji. Wierzcie mi, kieruję się nimi przy podejmowaniu każdej decyzji. Pan prezydent wspomniał, rozpoczynając tę dzisiejszą konferencję, że spotykamy się w okolicznościach bardzo trudnych dla systemu ochrony zdrowia, i to nie tylko w przestrzeni warszawskiej. To jest bardzo bolesne. Natomiast to okazja do zatrzymania się i przedefiniowania priorytetów. Może skłaniać do udzielenia odpowiedzi na pytania o wartości i cele, o kierunki działania – mówiła Izabela Marcewicz-Jendrysik.

Reklama

– Starzenie się społeczeństwa to dziś jedno z kluczowych wyzwań dla systemu polityki publicznej, w tym systemu ochrony zdrowia: nie tylko w wymiarze społecznym czy emerytalnym, ale też klinicznym i organizacyjnym ochrony zdrowia – mówiła nam.

– Osoba starsza to często pacjent z wielochorobowością, przyjmujący wiele leków, wymagający skoordynowanej, a nie epizodycznej opieki, a zatem mamy do czynienia ze zmianą profilu potrzeb zdrowotnych. System projektowany dekady temu wokół jednorazowych interwencji medycznych musi dziś przekształcać się w system oparty na ciągłości, koordynacji i bliskości świadczeń – mówiła nam nowa wiceprezydentka.

– W praktyce oznacza to integrację profilaktyki z leczeniem, planowanie opieki, zapewnienie jej ciągłości, ograniczanie polipragmazji oraz koordynowanie ścieżki diagnostyczno-terapeutycznej i konsultacji specjalistycznych. Należy myśleć o pacjencie geriatrycznym w kontekście jego uwarunkowań zdrowotnych, ale i społecznych oraz rodzinnych. Rodzina i opiekunowie są integralną częścią procesu: w komunikacji, adherencji i monitorowaniu stanu zdrowia. Planując pobyt w szpitalu czy wizyty w AOS, trzeba uwzględniać logistykę rodzinną, o którą sami pacjenci często proszą – tłumaczyła nam.