Nie pamiętasz, jakie leki bierzesz? Ratownicy, farmaceuci i GIF alarmują: „Lista na Ratunek” może uratować życie

Projekt powstał z inicjatywy i z potrzeby rozwiązania problemu, który dotyczy myślę, że wszystkich pracowników ochrony zdrowia, a jest nim potrzeba wiedzy na temat aktualnej farmakoterapii pacjenta. Z perspektywy farmaceuty, jeżeli chcemy sprawować opiekę farmaceutyczną, jeżeli chcemy dobrze, kompetentnie doradzać, informacja o tym, jakie leki pacjent stosuje, jest niezwykle istotna. Pacjenci proszą nas o poradę, proszą o dobór preparatów optymalnych. Często wspominają o swoich chorobach przewlekłych, ale nie wiedzą dokładnie, jakie leki stosują, co utrudnia poradnictwo.

Reklama

Ta lista nie ma w żaden sposób podważać elektronicznej dokumentacji medycznej. Jak najbardziej jest to słuszne rozwiązanie. Natomiast musimy mierzyć się też z sytuacjami przerwy w dostawie prądu, awarii systemów czy sytuacji kryzysowych. Tak naprawdę każde rozwiązanie jest dobre, ale w pewnych sytuacjach prosta lista leków może okazać się najlepsza.

System ochrony zdrowia, w którym brakuje informacji o pacjencie, zachowuje się jak przysłowiowe dziecko we mgle. Jesteśmy ogłupiali. Chociaż jako kraj jesteśmy jednym z liderów w cyfryzacji służby zdrowia, tym niemniej przepływ interdyscyplinarnej dokumentacji medycznej nadal jest w powijakach.

Reklama

Dziś odsetek podmiotów, które udostępniają elektroniczną dokumentację medyczną, kształtuje się na poziomie 10 do 13 procent.

Pacjent diabetologiczny z Warszawy jedzie na urlop do Gdańska. Traci przytomność, trafia na SOR i rozpoczyna się od nowa diagnozowanie pacjenta. Dlaczego? Dlatego że szpital nie ma dostępu do jego dokumentacji medycznej.

Reklama

Nasza specyfika pracy jest dosyć wymagająca i szybka. Nie mamy czasu na podejmowanie długich analiz. Każde ułatwienie, które odciąży ratowników medycznych, będzie tylko i wyłącznie z plusem dla naszych pacjentów.

Ratownik medyczny w Polsce ma największą możliwość podawania leków na świecie. Mamy 51 preparatów leczniczych do podania. W związku z tym musimy wiedzieć, jakie leki pacjent przyjmuje na stałe, żeby móc sprawdzić możliwe interakcje.

W udarach mózgu leczenie jest możliwe tylko w ciągu kilku godzin od wystąpienia objawów. Niezwykle istotne jest, jakie leki przyjmuje pacjent. Czy przyjmuje leki rozrzedzające krew, czy ich nie przyjmuje. To determinuje nasze postępowanie.

Reklama

Jedne leki są w szufladzie kuchni, drugie są pochowane pod łóżkiem, trzecie są na wierzchu. Rodzina wrzuca wszystko do jednego worka albo na stół i musimy z tego chaosu wybrać istotne informacje. To jest czas, który tracimy, a którego pacjent często nie ma.

Z miliarda czterystu milionów opakowań leków sprzedawanych w naszym kraju około 600 milionów stanowią leki bez recepty. Jak się okazuje, 35 do nawet 40 procent informacji o farmakoterapii pacjenta jest poza systemem. Nie wiemy o tym.

Jesteśmy na pierwszym miejscu w Europie, jeżeli chodzi o zakup leków bez recepty na osobę. Kupujemy dwukrotnie więcej niż Niemcy i pięć–sześć razy więcej niż mieszkańcy Danii, Norwegii czy Szwecji.

Reklama

Możliwość przejrzenia przez farmaceutę całej terapii, wykluczenie interakcji i polipragmazji zmniejsza częstotliwość hospitalizacji.

Jeżeli ktoś przyjmuje siedem leków lub więcej, ryzyko wystąpienia istotnego działania niepożądanego wynosi 82 procent.

Przyjmowanie kilku tych samych leków może skończyć się nie tylko utratą przytomności, ale również ciężkimi powikłaniami.

Te choroby są tego chorego. Ja powinienem wiedzieć jako pacjent o swoich lekach wszystko. Ja powinienem jako pacjent wiedzieć o swoich chorobach jak najwięcej, bo z punktu widzenia mojego zdrowia jest to priorytet.

Pytałem mojego dziadka, jakie bierze leki. Odpowiedział: »Wiesz co, nie pamiętam. Muszę zajrzeć do szuflady i sprawdzić«. A bierze je od 15 lat. To pokazuje, że pacjenci w naszym kraju nie czują odpowiedzialności za swoje leczenie.

Być może przyszłaby im do głowy myśl, że o jakiejś chorobie czegoś nie wiedzą, że o jakimś leku czegoś nie wiedzą. Być może pojawiłby się znak zapytania, że jeszcze pewnej wiedzy potrzebują.

Pacjent, który współdecyduje o swoim zdrowiu i leczeniu, jest też współświadomy. Po wyjściu z gabinetu lekarskiego czy apteki zostaje sam ze swoją wiedzą i swoimi decyzjami. Musi wziąć odpowiedzialność i współodpowiedzialność za swoje leczenie.

Sytuacje kryzysowe, klęski żywiołowe czy wojna za naszą granicą skłaniają do refleksji, że pewne rzeczy warto mieć zawsze przy sobie. Jedną z takich rzeczy może być właśnie lista leków.

Przychodzili do nas pacjenci pozbawieni terapii przez miesiąc, dwa, a czasami dłużej. Mieli ciśnienia po 240/110, poziomy glukozy po 400–500. Sama wiedza o tym, jakie leki wcześniej przyjmowali, pozwalała znacznie szybciej odtworzyć terapię.

Nie traktujmy tego projektu jako nowego obowiązku czy wymysłu, który obciąży pacjenta dodatkowym elementem biurokratycznym. Traktujmy go jako najprostsze i najtańsze narzędzie dostępu do informacji o farmakoterapii pacjenta. Chcielibyśmy, żeby ta lista, bez względu na to, czy będzie zawieszona na lodówce, czy schowana w dokumentach, stała się standardem – tak jak dokument tożsamości albo telefon.