Gry komputerowe jako terapia? Naukowcy sprawdzają, jak mogą wspierać osoby z demencją

Naukowcy z University of Alberta opracowali metodę obiektywnego pomiaru zaangażowania osób grających w gry komputerowe, wykorzystując dane z EEG. Badania wskazują, że odpowiednio zaprojektowane gry mogą wspierać funkcje poznawcze u osób z demencją i opóźniać postęp choroby. Wyniki opublikowano w czasopiśmie "Sensors".

Starzenie się społeczeństw sprawia, że rośnie liczba osób zmagających się z demencją. Prognozy pokazują, że do 2030 roku tylko w Kanadzie problem ten dotknie niemal milion osób.

Gry komputerowe mogą być jedną z takich metod. Jednak aby były skuteczne, wymagają utrzymania zaangażowania graczy, co jest szczególnie trudne w przypadku osób z zaburzeniami poznawczymi.

Dotychczas badacze mierzyli zaangażowanie za pomocą kwestionariuszy. Ale osoby z demencją często nie są w stanie ich zrozumieć ani wypełnić. Dlatego zespół Ríos Rincón postawił na obiektywny pomiar za pomocą elektroencefalografii (EEG).

Uczestnicy badania – młodzi i starsi dorośli – grali w prostą grę lotniczą opracowaną w Szpitalu Rehabilitacyjnym Glenrose. Podczas rozgrywki nosili zestawy EEG, które monitorowały aktywność mózgu w czasie rzeczywistym. Analizowano trzy typy fal mózgowych: theta, alfa i beta.

Wyniki pokazały, że najwyższy poziom zaangażowania pojawiał się wtedy, gdy umiejętności gracza były dobrze dopasowane do poziomu trudności gry. Zbyt łatwa gra prowadziła do nudy, a zbyt trudna – do frustracji i rezygnacji.

Zespół stworzył także model uczenia maszynowego, który klasyfikuje poziom zaangażowania jako niski lub wysoki. Najdokładniejsze wyniki uzyskano, gdy uwzględniono wszystkie trzy typy fal mózgowych.

Naukowcy planują kolejne badania z udziałem osób starszych z demencją. Celem jest stworzenie gier adaptacyjnych, które automatycznie dostosowują poziom trudności, aby utrzymać optymalne zaangażowanie – zgodnie z teorią przepływu.

Badacze chcą także sprawdzić, czy poprawa uwagi i pamięci dzięki grom przekłada się na codzienne życie pacjentów – ich samodzielność, pewność siebie i sprawność w wykonywaniu podstawowych czynności.