Dr Tomasz Kopiec o górnym limicie wynagrodzeń lekarzy: „Jeśli pensje medyków pochodzą z publicznych pieniędzy, to muszą mieć granicę”

Czy pensje lekarzy w publicznych szpitalach wymknęły się spod kontroli? Tomasz Kopiec, dyrektor SPSK im. prof. W. Orłowskiego CMKP w Warszawie, przekonuje w rozmowie z politykazdrowotna.com, że czas na ustalenie górnych limitów wynagrodzeń – zwłaszcza gdy za pracę lekarzy płacimy ze składek zdrowotnych. Jego zdaniem obecny system jest mało logiczny, a rynek pracy w ochronie zdrowia przypomina pole nieograniczonej licytacji.

W ostatnich miesiącach coraz głośniejsza staje się debata o górnym limicie wynagrodzeń lekarzy w polskiej ochronie zdrowia. W obliczu rosnących kosztów kadrowych, samorządy i dyrektorzy szpitali domagają się regulacji, które miałyby ukrócić „wolną amerykankę” w stawkach płacowych. Z drugiej strony – środowisko lekarskie alarmują, że ograniczenie zarobków nie tylko nie rozwiąże systemowych problemów, ale może pogłębić kryzys kadrowy i utrudnić dostęp do świadczeń medycznych.

Według danych przedstawionych przez Porozumienie Rezydentów OZZL, medialny przekaz o lekarzach „pożerających” 80 proc. budżetów szpitali nie znajduje potwierdzenia w faktach. Przeanalizowano dane finansowe z ponad 300 publicznych placówek – średni koszt zatrudnienia całego personelu medycznego wynosi 55–56 proc. budżetów szpitali, natomiast lekarze odpowiadają jedynie za około 23 proc. tej puli. Rezydenci kosztują zaledwie 1,8 proc., a ich pensje pochodzą bezpośrednio z budżetu Ministerstwa Zdrowia.

Ten kontekst nie przeszkadza jednak w wywieraniu presji na uregulowanie stawek – szczególnie w mniejszych ośrodkach. Związek Powiatów Polskich wprost wezwał do ustawowego ustalenia maksymalnych poziomów wynagrodzeń lekarzy, twierdząc, że szpitale są dziś zmuszane do płacenia każdej, nawet zaporowej, stawki tylko po to, by nie stracić kadry.

Więcej w temacie znajdziesz tutaj

Tomasz Kopiec, dyrektor Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego im. prof. W. Orłowskiego CMKP w Warszawie, należy do nielicznych menedżerów, którzy wprost mówią o konieczności wprowadzenia górnych limitów wynagrodzeń w publicznej opiece zdrowotnej. Jego zdaniem sytuacja, w której z jednej strony mamy sztywne kontrakty z NFZ, a z drugiej – pełną swobodę ustalania stawek na rynku pracy, prowadzi do systemowej patologii.

Dyrektor Szpitala Klinicznego przy Czerniakowskiej podkreśla, że rynek medyczny w Polsce działa dziś na zasadzie swoistej „schizofrenii” – formalnie publiczny i sztywno finansowany, ale jednocześnie zachowujący elementy wolnorynkowej konkurencji w „najdroższej sferze” – zatrudnianiu lekarzy.

Tomasz Kopiec nie kryje, że są lekarze, którzy – dzięki efektywności, doświadczeniu i renomie – potrafią wypracować dla szpitala ogromne przychody. Ale to nie oznacza, że ich zarobki mają rosnąć bez ograniczeń.

Jak zaznacza, nie chodzi o pensję zasadniczą, ale o łączny dochód z nadgodzin, dyżurów, dyżurów świątecznych, pracy w poradniach czy kontraktów.

Tomasz Kopiec jasno różnicuje sektor publiczny i prywatny. Nie jest przeciwnikiem wysokich zarobków jako takich – ale tylko wtedy, gdy nie obciążają one budżetu ochrony zdrowia.

Kopiec zaznacza, że obecne rozwiązania tworzą błędne koło. Wzrost wynagrodzeń napędza wzrost średniej krajowej, która z kolei jest podstawą do wyliczania minimalnych pensji. Tymczasem budżety szpitali nie rosną proporcjonalnie. Efekt? Coraz więcej placówek – zwłaszcza powiatowych – pogrąża się w długach.

Dyrektor Szpitala Klinicznego im. prof. W. Orłowskiego w Warszawie zwraca uwagę, że debata o wynagrodzeniach lekarzy zbyt często pomija szerszy kontekst.

Kopiec krytycznie odnosi się również do statystyk prezentowanych przez środowiska lekarskie. Jego zdaniem dane nie zawsze odzwierciedlają realne obciążenia dla szpitali.

Pomysł ustalenia górnego limitu wynagrodzeń dla pracowników ochrony zdrowia budzi kontrowersje – również wśród medyków. Jak zauważa Sebastian Goncerz z Porozumienia Rezydentów OZZL, lekarze odpowiadają jedynie za 23 proc. kosztów osobowych w budżetach placówek medycznych. Jego zdaniem to nie ich zarobki są źródłem kryzysu, a niedofinansowanie systemu i brak inwestycji.

Kopiec jednak pozostaje przy swoim stanowisku: system, który nie może zarabiać, nie może pozwalać sobie na pełną dowolność w wydatkach.

Debata o maksymalnych stawkach wynagrodzeń w ochronie zdrowia to nie tylko spór o liczby i statystyki. To pytanie o to, jaki ma być system ochrony zdrowia w Polsce: wolnorynkowy, kontrolowany czy może hybrydowy? Tomasz Kopiec reprezentuje głos zarządzających placówkami medycznymi, którzy każdego dnia balansują między oczekiwaniami kadry a twardymi limitami budżetu.

Jego propozycja nie jest krytyką postulatów środowiska lekarskiego – ale wołaniem o spójność systemu. Bo jak mówi sam: