Beata Ostrzycka: Zarobki 100 tys. zł w publicznym systemie zdrowia są nieetyczne

Zależało mi, by pacjent miał pełen komfort i kompleksową opiekę w jednym miejscu – mówi Beata Ostrzycka, która niedawno otworzyła nową poradnię POZ i AOS, realizując ideę „odwróconej piramidy świadczeń”.

Reklama

Beata Ostrzycka: W rozwiązaniach systemowych na pewno potrzebne są zmiany. Obecnie mamy ogromne nierówności w zdrowiu i potrzebujemy stabilizacji kadrowej w poszczególnych obszarach, bo szpitale borykają się z poważnymi brakami personelu. System jest niedofinansowany – wyceny świadczeń przez AOTMiT są zbyt niskie, a lekarze często oczekują wynagrodzeń sięgających 70 proc. wartości kontraktu. Przy takich wycenach procedur trudno utrzymać równowagę finansową. Na pewno potrzebne są nowe mechanizmy, które pozwolą dyrektorom szpitali bezpiecznie zarządzać placówkami, racjonalnie wykorzystując zasoby kadrowe i jednocześnie utrzymać satysfakcję pacjentów. Wprowadzenie limitów wynagrodzeń może być jednym z kroków do odzyskania płynności finansowej, ale nie jedynym. Potrzebne są też zmiany w mapach potrzeb zdrowotnych – bo te różnią się w regionach, a obecne wyceny tego nie odzwierciedlają.

Reklama

Z perspektywy menedżerskiej popieram wprowadzenie limitów. Szpitale mają problemy z płynnością, a zarobki rzędu 100 tys. zł i więcej są po prostu nieetyczne. Dziś obserwujemy „turystykę medyczną” personelu – bieganie między placówkami, często tylko po to, by wykonać droższą procedurę. Tymczasem pacjent zostaje bez ciągłości opieki. Zatrzymanie specjalistów w publicznym systemie będzie możliwe dopiero wtedy, gdy wyraźnie rozdzielimy sektor publiczny od prywatnego – tak jak dzieje się to w wielu krajach Europy. Pacjent musi mieć wybór: ścieżka publiczna albo konsekwentnie prywatna, także w zakresie hospitalizacji.

B.O.: Obecnie wynagrodzenia pielęgniarek i położnych nie są najgorsze – powiedziałabym nawet, że stają się satysfakcjonujące. Na kontraktach, w zależności od kwalifikacji i specjalizacji, stawki wahają się od 70 do 110 zł za godzinę. Przy 170–200 godzinach miesięcznie trudno narzekać. Oczywiście, w przypadku umów o pracę obowiązuje ustawa o minimalnym wynagrodzeniu, która od lipca przyniosła kolejne podwyżki. Problemem pozostaje jednak brak zrozumienia, że wraz z uprawnieniami rośnie również odpowiedzialność. Więcej wymaga się od pielęgniarki z tytułem magistra i specjalizacją niż od tej, która od lat nie podnosiła kwalifikacji.

Reklama

Jako menedżer bardzo cenię pielęgniarki, które inwestują w rozwój – to dla mnie dowód zaangażowania i odpowiedzialności. Sprawiedliwy system wynagradzania to taki, w którym pacjent odczuwa wysoką jakość opieki, mniej jest zdarzeń niepożądanych, a efekty terapeutyczne są lepsze. Wtedy zyskuje cały system.

B.O.: Nie istnieją mechanizmy, które całkowicie zatrzymają odpływ kadr. To decyzje indywidualne. Kiedyś motywem wyjazdu były kwestie ekonomiczne – dziś częściej jest to wybór stylu życia. Otwarty świat i znajomość języków sprawiają, że wyjazdy są po prostu łatwiejsze. Naszym zadaniem jest tworzyć takie warunki pracy, by chciało się wracać – i coraz częściej to się udaje.

Reklama

B.O.: To bardzo trudne zadanie. Jeśli chce się utrzymać wysoki poziom, inwestować w nowoczesny sprzęt i nowe technologie – jak operacje robotyczne – trzeba stale iść do przodu. Rozwój to proces ciągły. W naszym szpitalu mamy prawdziwe perełki – jak operacje bariatryczne u pacjentów 65+ z wielochorobowością, które wykonują prof. Natalia Dowgiałło-Gornowicz i dr n. med. Paweł Lech. Mamy też wyjątkową poradnię leczenia bólu, gdzie dr Pierożyński jako jedyny na Warmii i Mazurach ma certyfikat Amerykańskiego Towarzystwa Leczenia Bólu. To lekarze z pasją i empatią. W Klinice Dermatologii pacjenci z całej Polski leczą się u prof. Agnieszki Owczarczyk-Saczonek. To nas wyróżnia. Niestety, mimo wysokiego poziomu usług, procedury i ich wyceny wciąż są niedoszacowane – a to utrudnia utrzymanie stabilności finansowej.

B.O.: Dziś współpraca lekarzy i pielęgniarek jest naprawdę partnerska. Braki kadrowe wymusiły nowe rozwiązania – i to działa. Od 2015 roku pielęgniarki mogą ordynować leki i wypisywać recepty, co znacznie poprawiło dostęp do leczenia. Pacjent z chorobą przewlekłą nie musi już stać w kolejce tylko po receptę. Podobnie było z cytologią, szczepieniami czy kartami zgonu – na początku budziło to kontrowersje, dziś to standard. Wprowadzenie wystawiania L4 dla pielęgniarek w określonych sytuacjach byłoby kolejnym logicznym krokiem. Najważniejsze, by pamiętać, że te zmiany służą pacjentowi, a nie sporom między grupami zawodowymi.

B.O.: Koncepcja zaawansowanej praktyki pielęgniarskiej (APN) to przyszłość systemu. To model, w którym pielęgniarki o wysokich kwalifikacjach mogą diagnozować, zlecać badania, planować leczenie i przepisywać leki – oczywiście w granicach kompetencji i we współpracy z lekarzem. Celem APN jest poprawa jakości i dostępności opieki, szczególnie w podstawowej opiece zdrowotnej i w środowisku domowym pacjentów niesamodzielnych. To proces, który wymaga zmian legislacyjnych, edukacyjnych i mentalnych – ale jeśli naprawdę chcemy poprawić dostęp do świadczeń, nie mamy innej drogi. Musimy otworzyć się na te zmiany.