Transport sanitarny – kiedy przysługuje i jak z niego skorzystać?

Transport sanitarny to nie tylko przewóz chorego z miejsca zamieszkania do szpitala. To kluczowy element systemu ochrony zdrowia, który umożliwia bezpieczne dotarcie pacjenta do placówki medycznej lub powrót do domu – z zachowaniem nadzoru medycznego. Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie każdy może z tego rodzaju transportu skorzystać bezpłatnie. Sprawdź, kiedy transport sanitarny przysługuje w ramach NFZ, jakie są jego zasady oraz jak go zorganizować.

Transport sanitarny to przewóz chorego pod opieką personelu medycznego – ratownika, pielęgniarki, lekarza lub położnej. Wykonywany jest karetką w celach medycznych, jednak nie należy go mylić z transportem w stanie nagłego zagrożenia życia, za który odpowiada pogotowie ratunkowe.

Z transportu sanitarnego można skorzystać wyłącznie na podstawie zlecenia lekarskiego. Wystawia je lekarz udzielający świadczeń w ramach Narodowego Funduszu Zdrowia, np. z podstawowej opieki zdrowotnej (POZ) lub specjalista z poradni AOS.

Transport sanitarny przysługuje bezpłatnie, gdy:

• konieczne jest natychmiastowe leczenie w placówce medycznej (np. decyzja lekarza podczas wizyty domowej o konieczności przewiezienia do szpitala),

• pacjent kontynuuje leczenie rozpoczęte w innej placówce (np. między szpitalami),

• pacjent ma poważną dysfunkcję narządu ruchu, uniemożliwiającą korzystanie z transportu publicznego (transport do placówki i z powrotem).

Transport częściowo odpłatny (40 proc. pokrywa pacjent) przysługuje, gdy:

• pacjent jest zdolny do poruszania się bez pomocy, ale wymaga specjalnych warunków transportu (np. niepełnosprawni, chorzy przewlekle),

• choruje na jedną z jednostek określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia (np. choroby układu nerwowego, oddechowego, nowotwory).

  Reklama

Transport w pełni odpłatny:

• w sytuacjach, które nie spełniają warunków refundacji, a pacjent chce skorzystać z transportu na własne życzenie.

Zakres transportu sanitarnego zależy od rodzaju placówki, z której korzysta pacjent:

W podstawowej opiece zdrowotnej (POZ):

• przewóz z domu na leczenie stacjonarne lub dzienne,

• transport na pierwszą wizytę w poradni specjalistycznej i z powrotem,

• przewóz na zabiegi, procedury diagnostyczne lub do zakładu opiekuńczo-leczniczego.

W poradni specjalistycznej:

• transport na kolejne wizyty, jeśli nadal występują wskazania zdrowotne.

W szpitalu:

• przewóz do innej placówki medycznej (np. na badania lub leczenie),

  Reklama

• transport do domu po hospitalizacji – gdy pacjent nie może samodzielnie się poruszać (np. po zabiegu ortopedycznym, udarze).

Tzw. transport daleki w ramach POZ przysługuje, gdy:

• konieczny jest przewóz pacjenta na odległość powyżej 120 km w obie strony,

• leczenie odbywa się w szpitalu za granicą, a powrót wymaga pomocy medycznej,

• pacjent wymaga świadczeń wysokospecjalistycznych, które dostępne są jedynie poza regionem zamieszkania.

W takim przypadku lekarz POZ ocenia zasadność transportu, a ostateczną decyzję podejmuje Narodowy Fundusz Zdrowia.

Wielu pacjentów błędnie utożsamia transport sanitarny z karetką pogotowia. Tymczasem:

• transport sanitarny jest planowany – na zlecenie lekarza,

• pogotowie ratunkowe (ZRM) wzywane jest tylko w sytuacjach nagłego zagrożenia życia lub zdrowia (np. wypadek, zawał, udar).

W celu zorganizowania transportu:

1. Skonsultuj się z lekarzem prowadzącym (POZ, AOS lub szpital), który oceni stan zdrowia i wystawi zlecenie.

2. Transport zapewnia placówka, pod której opieką znajduje się pacjent.

3. W razie wątpliwości, skontaktuj się z Telefoniczną Informacją Pacjenta – 800 190 590 (infolinia NFZ).