Prof. Jacek Jóźwiak o prewencji sercowo-naczyniowej: „problemem jest deficyt lekarzy”

JJ: Zawsze można tak podejść do sprawy, że tych środków mogłoby być więcej. Jeżeli przyjrzymy się danym, to można mieć pewien niedosyt. Stąd właśnie taka inicjatywa krajów Europy Środkowo-Wschodniej, które na tle Europy Zachodniej czy Europy Północnej nie wypadają korzystnie.

Skonsolidowana inicjatywa prewencji jest nam potrzebna – także ze względu na deficyt środków finansowych.

JJ: Myślę, że tak. Sądzę, że to dobra droga, ale słuszne jest też poszukiwanie środków finansowych w rozwiązaniach, które Unia Europejska w tej chwili oferuje.

Trzeba podchodzić do tego w taki sposób, że środki nie przyjdą same. Należy znajdować wszystkie ścieżki, identyfikować wszelkie możliwości, gdzie o te środki trzeba aplikować.

JJ: Podszedłbym do tego zupełnie inaczej, bo problem w największym stopniu polega na czymś innym. Na tym, ile czasu lekarz może poświęcić pacjentowi w ramach prewencji.

Zaryzykuję stwierdzenie, że tego czasu jest dramatycznie mało. Dzieje się tak, bo gros działań w polskiej ochronie zdrowia, ale także w innych krajach Europy Środkowo-Wschodniej, przez lata było skoncentrowanych na medycynie naprawczej.

Czyli tak naprawdę chory pacjent trafiał do systemu opieki zdrowotnej. Natomiast działania prewencyjne, umocowane zwłaszcza w podstawowej opiece zdrowotnej, nie były konsekwentnie realizowane.

Reklama

Co ciekawe, akurat środki i pewne możliwości w tym zakresie były.

Natomiast ilość czasu poświęconego pacjentowi na pewno była niewystarczająca.

Jednak to też nie może rozgrzeszać pacjentów, bo mimo dostępności programów prewencyjnych, takich jak na przykład wcześniej „Profilaktyka 40+”, a obecnie „Moje Zdrowie”, zainteresowanie nie należy do najwyższych. Informowanie o takich programach i przekazywanie tej wiedzy pacjentom przez lekarzy jest bardzo ważne.

JJ: Wszystko zależy od konfiguracji, w jakiej pracuje lekarz, od rozwiązań organizacyjnych w podmiocie — czy to podstawowej opieki zdrowotnej, czy ambulatoryjnej opieki specjalistycznej, czy też w leczeniu szpitalnym.
Problemem jest deficyt lekarzy, co powoduje, że bardzo często pracują w kilku miejscach. W związku z tym czas poświęcony pacjentowi po prostu nie jest wystarczający.

Z największą przyjemnością pewnie realizowałbym również szeroko zakrojony aspekt prewencyjny, połączony z aspektem edukacyjnym skierowanym do pacjenta, gdyby pozwolił mi na to czas.

Reklama

Niestety tego czasu, biorąc pod uwagę różne inne potrzeby licznej grupy pacjentów, nie ma nadmiernie dużo.