Kardiolodzy: Narodowy Program Leczenia Wstrząsu Kardiogennego zmniejszy śmiertelność po zawale

Stworzenie Narodowego Programu Leczenia Wstrząsu Kardiogennego postulują kardiolodzy z Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego. To powikłanie bowiem jest najczęstszą przyczyną zgonu po zawale, ponieważ nie ma kompleksowego systemu postępowania. Gotowy projekt czeka na rekomendacje Krajowej Rady ds. Kardiologii, aby następnie trafić do AOTMiT.

Jak wskazują dane rejestrowe, odpowiednia organizacja leczenia może zwiększyć przeżywalność pacjentów ze wstrząsem kardiogennym nawet do 60%. To pokazuje, że stworzenie lepiej skoordynowanego systemu, który zagwarantuje szybkie i skuteczne działanie na każdym etapie terapii może poprawić rokowania pacjentów.

Obecnie w Polsce system ratowania pacjentów z zawałem serca funkcjonuje bardzo dobrze. W kraju działa sieć ok. 140 pracowni hemodynamiki, gdzie pacjenci szybko otrzymują leczenie interwencyjne. Jednak wciąż brakuje systemowych rozwiązań dla tych, u których dochodzi do wstrząsu kardiogennego – poważnego powikłania, które często kończy się śmiercią.

Eksperci Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego przygotowali więc projekt Narodowego Programu Leczenia Wstrząsu Kardiogennego. Zakłada on stworzenie trójstopniowego modelu leczenia. Ośrodki podstawowe (pracownie hemodynamiki) byłyby pierwszą linią leczenia, w ramach której przeprowadzana byłaby rewaskularyzacja. Ośrodki wojewódzkie, czyli huby średniego poziomu przyjmowałyby chorych wymagających wyspecjalizowanej terapii, w tym również czasowego mechanicznego wspomagania lewej komory. Ośrodki najwyższego poziomu (tzw. superhuby) zajmowałyby się przyjmowaniem pacjentów na zaawansowane leczenie takie jak wszczepienie stałej pompy wspomagania serca czy potrzebujących przeszczepu serca.

- Konieczne jest sprawne podzielenie zadań, efektywne wykorzystanie zasobów – zarówno kadry medycznej, jak i sprzętu. Dane jednoznacznie pokazują, że wdrożenie systemu referencyjnego, opartego na współpracy między ośrodkami podstawowymi a zaawansowanymi (spoke i huby), przekłada się na lepsze wyniki leczenia. Różnice w śmiertelności są znaczące – w dobrze wyposażonych szpitalach, stosujących pełne procedury, odnotowano spadek śmiertelności o ponad 30% w porównaniu z placówkami bez takiego zaplecza – wskazuje prof. Robert Gil, prezes Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego.

Tworząc projekt Narodowego Programu Leczenia Wstrząsu Kardiogennego, PTK bazuje na krajowych doświadczeniach, w tym na modelu funkcjonującym w Instytucie Chorób Serca Uniwersytetu Medycznego we Wrocławiu. Tam, dzięki dobrze zorganizowanej współpracy między oddziałami i nowoczesnym metodom leczenia, znacząco poprawiono wyniki terapii pacjentów wstrząsowych.

W nowym systemie istotną rolę odegrają wyspecjalizowane zespoły „shock teamów”, które będą decydować o metodach leczenia pacjentów. W składzie takiego zespołu znalazłby się kardiolog interwencyjny, kardiolog kliniczny, anastezjolog, intensywista oraz kardiochirurg.

Jak wskazują eksperci PTK, obecnie brak systemowych regulacji sprawia, że pacjenci wstrząsowi często otrzymują pomoc zbyt późno lub w niewłaściwym miejscu. Nowy model ma to zmienić poprzez stworzenie przejrzystej ścieżki terapeutycznej oraz zapewnienie dostępu do zaawansowanych metod leczenia na każdym etapie choroby.

- Ratując pacjentów z zawałem serca, nie możemy zatrzymać się na samym udrożnieniu tętnicy. Musimy myśleć dalej – o tym, jak poprawić funkcję mięśnia sercowego i zapewnić pacjentowi realne szanse na przeżycie. Narodowy Program Leczenia Wstrząsu Kardiogennego to krok w stronę nowoczesnej kardiologii, która stawia na kompleksową opiekę nad pacjentem, czego dowodem jest Krajowa Sieć Kardiologiczna. Projekt Narodowego Programu Leczenia Wstrząsu Kardiogennego czeka na rekomendacje członków Krajowej Rady ds. Kardiologii. Wierzymy, że przed nami ostatnia prosta  – podsumowuje prof. Robert Gil.

na podst. mat. pras. oprac. EB