Anja Rubik: "Czego boicie się naprawdę?". Edukacja zdrowotna - może rodzice boją się, że obnażą własną niewiedzę

W polskich szkołach pojawił się nowy przedmiot – edukacja zdrowotna. Temat? Zdrowie fizyczne, psychiczne, higiena, sen, odżywianie, granice osobiste. Brzmi rozsądnie? A jednak – część rodziców wpada w panikę. Bo „seks”, bo „seksualizacja”, bo „ideologia”. A dzieci? Dzieci po cichu chcą się czegoś dowiedzieć. Tylko nikt ich nie pyta, nie rozmawia, bo sam czuje wstyd. Dzieci więc sięgają po telefon i a w nim nie ma granic, i przewodnika, który powie, co jest wartościowe a co nie. Co dalej robią dzieci? Wciąż szukają tak jak potrafią, tylko tym razem już w ukryciu.

W jednym z programów „Dzień Dobry TVN” odbyła się dyskusja, która obnażyła coś więcej niż tylko niechęć do nowego przedmiotu. Pokazała nasz narodowy lęk przed rozmową. Szczególnie o ciele, seksualności i emocjach.

Tymczasem w sieci krążą nagłówki: „seksualizacja dzieci”, „ideologia gender”, „lewacka propaganda”. Przypomina to trochę debatę o smokach, mówi Magda Mołek – z tą różnicą, że smoki nie istnieją, a brak edukacji zdrowotnej kończy się realnymi problemami zdrowotnymi, psychicznymi i społecznymi.

Wbrew medialnym panikom, uczniowie na pierwszych zajęciach dostają kartki z tematami do wyboru. Rozmawiają o hejcie, dopalaczach, uzależnieniach. Seks? Jest. Ale to tylko 8 proc. programu. Reszta to podstawy – dosłownie: jak działa ciało, jak zadbać o higienę, jak odpoczywać, jak się zdrowo odżywiać.

Oficjalna wersja? Bo "boją się seksualizacji". Nieoficjalna? Bo zajęcia są często o 7:00 rano, przed obowiązkowymi lekcjami. A nikt nie chce zrywać dziecka z łóżka dla zajęć, które nie kończą się oceną.

Ale media prawicowe już znalazły w tym „dowód” na opór rodziców. Zamach na rodzinę. Lewacki eksperyment. I znów: dużo krzyku, mało faktów.

Jest jeszcze inna możliwość... może rodzice boją się obnażyć z własną niewiedzą. Może boją się, że dziecko podchwycie temat na lekcji edukacji zdrowotnej i przyjdzie do mamy lub taty zapytać o menstruację, higienę osobistą czy pierwszy stosunek seksualny i właściwe zabezpieczenie podczas jego trwania. A rodzic zamiast udzielić wskazówek, podzielić się wiedzą i wesprzeć, zawstydzi się, zamilknie albo obaczy dziecko poczuciem winy za zainteresowanie tematyką ciała i szeroko pojętego zdrowia. Dlaczego? Bo to lęki i braki rodzica, nie dziecka, które jest ciekawe i pyta. 

Ginekolożka dr Agnieszka Nalewczyńska mówi wprost:

To samo mówi seksuolog Andrzej Gryżewski:

I właśnie na tym polega paradoks: rodzice wypisują dzieci z zajęć, które mogłyby im pomóc być zdrowszymi, pewniejszymi siebie ludźmi.

Tymczasem edukacja zdrowotna nie tylko nie promuje "rozwiązłości". Ona uczy odpowiedzialności, samoświadomości, szacunku i granic. I właśnie to – jak podejrzewa wielu ekspertów – może być dla niektórych najbardziej „niebezpieczne”.

To nie jest temat do chowania pod dywan. Bo kiedy dzieci nie wiedzą, co się z nimi dzieje, kiedy dojrzewają, kiedy nie wiedzą, jak działa ich ciało, jak rozmawiać o emocjach, wtedy nie szukają odpowiedzi w podręczniku. Szukają w internecie. I często znajdują najgorsze wzorce.

To nie jest zamach na rodzinę. To pomoc dla rodziców, którzy sami nie wiedzą, jak o tym rozmawiać. To realne wsparcie w wychowaniu dzieci, które mają być zdrowe – psychicznie, fizycznie i emocjonalnie.

Na koniec – apel od Rubik, który warto powtórzyć:

Polska edukacja zdrowotna nie jest zagrożeniem. Jest szansą.

Na lepsze zdrowie. Na bezpieczne dojrzewanie. Na dzieci, które wiedzą, jak się chronić – przed infekcją, depresją, przemocą i dezinformacją.

Nie zabierajmy im tej szansy tylko dlatego, że dorośli boją się słowa na „s”.