Trzy dziewczynki czekają na operację życia. Szpital nie ma pieniędzy na tomograf za 3,5 miliona złotych

Trzy dziewczynki – Sara, Julia i Nikola – od miesięcy czekają na operacje, które mogłyby zatrzymać postępujący paraliż. Zabiegi można przeprowadzić tylko w jednym szpitalu w Polsce, w szczecińskich Zdrojach, ale od roku nie działa tam śródoperacyjny tomograf. Placówka nie ma pieniędzy na nowy sprzęt, a stan dzieci z każdym tygodniem dramatycznie się pogarsza.

Sara ma 10 lat i od urodzenia choruje na dysplazję kręgosłupowo-nasadową. Jeszcze niedawno chodziła z pomocą chodzika i samodzielnie siedziała. Dziś nie porusza się już wcale.

Rodzice noszą ją na rękach, a stan dziewczynki pogarsza się z każdym miesiącem. Wszystko dlatego, że nie doczekała się operacji kręgów szyjnych, która miała zapobiec uciskowi na rdzeń kręgowy.

Podobną wadę kręgów szyjnych ma Julia, która dodatkowo urodziła się z zespołem Downa. Dwa lata temu potrafiła przejść nawet 20 kilometrów. Dziś coraz częściej traci równowagę, a jej mama boi się najgorszego.

Sprawę opisuje TVN24 i tłumaczy, że jedynym miejscem w Polsce, gdzie takie operacje można przeprowadzić, jest Szpital Zdroje w Szczecinie. To tam lekarze mają doświadczenie w stabilizacji kręgów szyjnych u dzieci z rzadkimi wadami. Jednak od października zeszłego roku zabiegi są wstrzymane – z powodu awarii śródoperacyjnego tomografu.

Bez tomografu lekarze nie mogą przeprowadzić operacji, bo urządzenie pozwala im precyzyjnie kontrolować położenie śrub i unikać uszkodzenia rdzenia kręgowego.

Dziewczynka, podobnie jak Sara i Julia, ma niestabilne kręgi szyjne, które uciskają na rdzeń.

Dyrekcja szpitala przyznaje, że urządzenia nie da się naprawić, a koszt nowego to około 3,5 miliona złotych.

Na sytuację patrzą bezradnie nie tylko lekarze i rodzice, ale też Narodowy Fundusz Zdrowia i Ministerstwo Zdrowia. Tymczasem u dziewczynek choroba postępuje – paraliż obejmuje kolejne partie ciała, mięśnie słabną, a w końcu mogą pojawić się problemy z oddychaniem i pracą serca.

Lekarze nie ukrywają, że brak sprzętu to nie tylko kwestia komfortu pracy, ale życia pacjentek. Każdy dzień zwłoki zmniejsza szansę, że dzieci odzyskają sprawność.

Dla rodziców Sary, Julii i Nikoli ten czas to codzienny koszmar – liczą na cud, który pozwoli zebrać środki na tomograf i wznowić operacje.
Bo w ich przypadku każdy tydzień oznacza kolejny krok w stronę nieodwracalnego kalectwa.