Prosty test krwi może zmienić sposób leczenia astmy – sprawić, że będzie bardziej precyzyjne, skuteczniejsze i tańsze. Naukowcy z Uniwersytetu Medycznego w Wiedniu i Karl Landsteiner University of Health Sciences opracowali molekularny chip alergiczny, który pozwala wykryć astmę alergiczną u pojedynczego pacjenta. Wyniki badania, opublikowanego w czasopiśmie "Allergy", pokazują, że aż 70% chorych mogłoby skorzystać z dostępnej, ukierunkowanej immunoterapii.

Astma – globalne wyzwanie

Astma to jedna z najczęstszych przewlekłych chorób płuc – cierpi na nią około 300 milionów osób na świecie. Choć medycyna poczyniła duże postępy, większość pacjentów nadal otrzymuje standardowe leczenie objawowe: wziewne kortykosteroidy i leki rozszerzające oskrzela.

W ostatnich latach pojawiły się również kosztowne biologiczne terapie dla wybranych chorych, co rodzi pytania o długofalową opłacalność opieki nad pacjentami z astmą. Tymczasem dla najczęstszej postaci choroby – astmy alergicznej – istnieje skuteczna i tańsza metoda: swoista immunoterapia alergenowa (AIT). Problemem była dotąd szybka i wiarygodna identyfikacja pacjentów, którzy odniosą z niej korzyść.

Nowe rozwiązanie opracował zespół dr Huey-Jy Huang z KL Krems we współpracy z MedUni Vienna. Chip zawiera 63 molekuły alergenów pochodzących z najczęstszych źródeł: pyłków, roztoczy kurzu domowego, pleśni czy sierści zwierząt.

Badacze przetestowali go na próbkach krwi 436 pacjentów z astmą z dużej kohorty LEAD. Wyniki pokazały, że ponad 70% z nich miało swoiste uczulenia – a więc astmę alergiczną. Chorzy ci wyróżniali się młodszym wiekiem, lepszą funkcją płuc i mniejszym uzależnieniem od steroidów, mimo że mieli mniej cech zapalenia.

AIT to metoda dobrze znana w alergologii – polega na stopniowym odczulaniu organizmu na alergen wywołujący objawy. Stosowana u właściwych pacjentów, może zmniejszyć liczbę zaostrzeń choroby i poprawić wyniki leczenia w dłuższej perspektywie.

Chip wykorzystuje oczyszczone molekuły alergenów, co pozwala odróżnić prawdziwe uczulenia od reakcji krzyżowych. To z kolei zwiększa szansę na trafne decyzje terapeutyczne i skuteczne leczenie.

Badacze przekonują, że integracja diagnostyki molekularnej z codzienną praktyką kliniczną mogłaby przesunąć punkt ciężkości terapii: z ogólnego łagodzenia objawów na precyzyjne, modyfikujące przebieg choroby podejście.