Marek Durlik, profesor, chirurg od przeszczepów

W połowie września, w Centralnym Szpitalu Klinicznym MSWiA w Warszawie wykonano pierwsze w Polsce przeszczepienie nerki z wykorzystaniem robota Da Vinci. O zabiegu oraz transplantacji nerek opowiedział Polityce Zdrowotnej prof. dr hab. n. med. Marek Durlik, specjalizujący się w przeszczepach wielu narządów, w tym trzustki.

Panie Profesorze, przeprowadził Pan pierwszą w Polsce operację przeszczepienia nerki z użyciem systemu robotycznego. Nerka została pobrana w taki sposób, że na brzuchu dawcy zostanie kilka nacięć, a po paru dniach w szpitalu dawca zostaje wypisany do domu. Zaledwie kilka dni dyskomfortu, życie biorcy – uratowane

W tym przypadku nerkę pobraliśmy od żony i przeszczepiliśmy ją obecnemu na sali operacyjnej mężowi. To tzw. przeszczep rodzinny, choć osób niespokrewnionych. Użycie systemu robotycznego powoduje, że ja, jako chirurg, mam niezwykle dobrą widoczność pola operacyjnego bez konieczności wielkich nacięć. Zabieg jest krótki i bezpieczny. Niesamowicie precyzyjny. To przeskok technologiczny w chirurgii.

W Polsce przeszczepy rodzinne stanowią zaledwie około 5 proc. Dlaczego tak mało osób decyduje się pomóc najbliższym?

W Polsce przeszczepień od pacjentów żywych jest zaledwie około 30 rocznie. Pamiętajmy, że najbliżsi to również mogą być na przykład przyjaciele. W naszym kraju prowadzone są ciągle akcje edukujące społeczeństwo w zakresie transplantacji, niestety nieskutecznie. Liczba przeszczepów rodzinnych nie zwiększyła się, mimo wydanych milinów złotych na promocję. Wydaje mi się, że w Polsce ciągle za mało uczymy dzieci i młodzież wzajemnej pomocy. Brat powinien pomagać i wspierać brata, przyjaciel przyjaciela. Solidarność w rodzinie i społeczeństwie powinna być wpajana od małego. - i w domu, i w szkole. Edukacja dorosłych to już trochę za późno. Małżeństwo, które przekazało sobie nerkę, to bardzo pozytywny i budujący przykład. Chcą razem w zdrowiu żyć na emeryturze, chcą podróżować, cieszyć się wnukami. Skorzystali z bezpiecznej technologii.

Jaka jest różnica między przeszczepieniem nerki od dawcy żywego a od zmarłego?

Nerka od żywego dawcy jest przeszczepiana w zasadzie "stół w stół". Zaledwie przez kilka minut jest niedokrwiona. Pacjent z nerką od żywego dawcy żyje średnio około 20 lat. Nerka pobrana od osoby zmarłej powoduje, że średnia dalsza długość życia jest o kilka lat krótsza.

Czy jest takie hasło jak bliźniak genetyczny i to od niego możemy dostać organ?

Zgodność genetyczna jest istotna dla procesu. Jednak teraz wystarczy ujemny wynik próby krzyżowej, czyli badania które pokaże, że organizm nie odrzuci organu od konkretnego dawcy.

Polska jest otwarta na tego typu operacje. Wręcz zachęcamy pacjentów, żeby zgłaszali się do nas. Mamy wyniki na poziomie najlepszych klinik europejskich. Mimo tego, że na leczenie w Polsce wydaje się cztery razy mniej niż w krajach Unii Europejskiej.

Warto starać się o nerkę od żywego dawcy, czy czekać w kolejce po nerkę od osoby zmarłej?

Zdecydowanie warto starać się o przeszczep tak zwany "rodzinny". Proszę zwrócić uwagę, że w ciągu ostatnich około 10 lat dostajemy narządy od zmarłych w coraz gorszym stanie. Pochodzą one od osób coraz starszych, z wielochorobowością, często otyłością, cukrzycą. Przeszczepy rodzinne są niestety w Polsce mało popularne, chcielibyśmy to zmienić.

Od jakiego wieku można oddać nerkę? Co to oznacza dla organizmu?

Od 18. roku życia. Człowiekowi do życia wystarczy jedna nerka. Może drugą podzielić się z osobą najbliższą. Pacjenci z przeszczepioną nerką mają taką samą średnią długość życia jak pacjenci żyjący ze swoimi, zdrowymi nerkami. Pacjenci dializowani z kolei, żyją średnio o kilka lat krócej. Dializa nie jest doskonałą metodą filtracji, nie zastąpi nerki.

Polecamy także: