Prof. Czupryniak: „Dyskryminowanie osób z cukrzycą to krótkowzroczność”. Wnioski z konferencji z okazji Światowego Dnia Cukrzycy

Współczesny rynek pracy coraz częściej otwiera się na różnorodność, w tym także na osoby żyjące z chorobami przewlekłymi. Jednym z najczęstszych schorzeń cywilizacyjnych jest cukrzyca – choroba, która dotyka miliony Polaków. Czy jednak cukrzyca oznacza konieczność rezygnacji z aktywności zawodowej? Zdecydowanie nie. O tym, jak wygląda praca z cukrzycą z perspektywy pacjentów, pracodawców i ekspertów medycznych, dyskutowano podczas konferencji zorganizowanej z okazji Światowego Dnia Cukrzycy.

Cukrzyca nie powinna w żaden sposób wykluczać z życia zawodowego ani pogarszać jego jakości – podkreślano podczas spotkania. Świadectwem tego są nie tylko tysiące aktywnych zawodowo diabetyków w Polsce, ale również znane postaci publiczne – jak chociażby była premier Wielkiej Brytanii, Theresa May, która otwarcie mówi o swoim życiu z cukrzycą. Nowoczesne leczenie i technologie diabetologiczne sprawiają, że osoby z cukrzycą mogą prowadzić aktywne życie – także zawodowe. Niestety, mimo postępu, wciąż zdarza się, że pacjenci obawiają się ujawniać swoją chorobę w miejscu pracy.

Prezes Polskiego Stowarzyszenia Diabetyków Monika Kaczmarek zwraca uwagę, że sytuacja na rynku pracy stopniowo się poprawia:

W ramach inicjatywy „Diabetes at Work”, Polskie Stowarzyszenie Diabetyków certyfikuje przedsiębiorstwa, które w szczególny sposób dbają o swoich pracowników z cukrzycą.

Z perspektywy pracodawcy sytuacja również się zmienia.

Dodaje, że w obliczu starzejącego się społeczeństwa i niedoboru pracowników, każda kompetentna osoba jest dziś na wagę złota.

Postęp w diabetologii sprawia, że praca z cukrzycą staje się coraz bezpieczniejsza – zarówno dla pacjentów, jak i dla pracodawców.

To właśnie obawy o bezpieczeństwo w miejscu pracy często leżały u podstaw uprzedzeń wobec diabetyków.

Prof. Czupryniak dodał:

To zdanie, pozornie zwyczajne, w rzeczywistości otwiera szerzej drzwi do zrozumienia codzienności osób z cukrzycą. Za nim stoi nie tylko fizjologiczna reakcja organizmu, ale też społeczna – potrzeba akceptacji i cierpliwości. Bo z cukrzycą można żyć i pracować, ale trzeba, by świat pracy umiał to zrozumieć.

Wielu pracowników zmagających się z cukrzycą stoi przed dylematem: powiedzieć pracodawcy o chorobie czy zachować ją dla siebie?

To gorzka lekcja, ale pokazuje, że choć mówimy o inkluzywności, świadomość zdrowotna w miejscu pracy wciąż bywa wybiórcza. Dlatego tak ważne są inicjatywy, które edukują pracodawców – uczą, że cukrzyca nie oznacza ograniczeń, lecz wymaga elastyczności i zrozumienia. Kilkanaście minut przerwy, możliwość zjedzenia posiłku czy podania insuliny – to drobiazgi, które decydują o bezpieczeństwie i komforcie pracownika.

Jak mówi dr Beata Stepanow ze Stowarzyszenia Edukacji Diabetologicznej, edukacja działa w dwie strony – pomaga zarówno pacjentowi, jak i pracodawcy. Osiem lat temu jej zespół rozpoczął współpracę z jednym z dużych zakładów pracy. Z anonimowych ankiet wynikło, że ponad 30 proc. zatrudnionych to osoby z cukrzycą.

Dr Monika Zawarlik, prezes Federacji Edukatorów Diabetologicznych, zauważa, że nowoczesne technologie to już codzienność diabetologii – ale też wyzwanie.

Dzięki cyfrowym czujnikom, aplikacjom i nowym lekom pacjenci nie tylko kontrolują chorobę, ale nią zarządzają. Wiedzą, jak posiłek wpływa na poziom cukru, jak reaguje ciało podczas aktywności. To zmienia wszystko – od relacji z lekarzem po codzienne decyzje życiowe.

W szkołach również dokonuje się cicha rewolucja. Zamiast glukometru i nakłuwacza – smartfon z aplikacją. Zamiast stresu – spokój, bo nauczyciel i rodzic mogą zdalnie kontrolować poziom cukru dziecka. Edukacja technologiczna staje się więc częścią edukacji społecznej.

Jak podkreśla prof. Katarzyna Cyranka, przewodnicząca Sekcji Psychodiabetologii PTD, choroba ta to wyzwanie nie tylko medyczne, ale też psychiczne.

Statystyki są nieubłagane – co trzecia osoba z cukrzycą doświadcza zaburzeń nastroju, a połowa mierzy się z tzw. stresem cukrzycowym. Pomagają tu nie tylko terapie, ale też edukacja i technologie.

Cukrzyca to dziś nie tylko choroba przewlekła – to styl życia, system wiedzy i współpracy. Jak mówi jedna z ekspertek: „Nie ma reformacji bez edukacji”. To hasło mogłoby stać się mottem całego środowiska diabetologicznego – od pacjentów po decydentów.