Nierozpoznana POChP skraca życie o 10-15 lat – ostrzega prof. Dąbrowiecki

Zdiagnozowana za późno przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) może skracać życie chorego nawet o 10–15 lat. Chorują głównie osoby po 40. roku życia – przypomina dr hab. Piotr Dąbrowiecki z okazji Światowego Dnia POChP, obchodzonego 19 listopada.

Tegoroczne hasło dnia brzmi: „Krótki oddech – Duszność – pomyśl o POChP” („Short of Breath, Think COPD”).

POChP powoduje postępujące ograniczenie przepływu powietrza przez drogi oddechowe, zwykle w wyniku długotrwałego narażenia na czynniki szkodliwe. Głównym czynnikiem ryzyka jest palenie tytoniu, choć choroba rozwija się tylko u około połowy palących.

Inne czynniki ryzyka to:

• astma i nadreaktywność oskrzeli,

• infekcje płuc we wczesnym dzieciństwie,

• palenie tytoniu przez matki w trakcie opieki nad dziećmi,

• predyspozycje genetyczne, np. niedobór alfa-1 antytrypsyny. – „Jest to białko chroniące układ oddechowy przed uszkadzającym wpływem własnego układu immunologicznego” – dodaje dr hab. Dąbrowiecki.

  Reklama

Głównym objawem POChP jest duszność, nasilająca się podczas wysiłku i stopniowo postępująca. Inne symptomy to:

• przewlekły kaszel z plwociną (u około 50 proc. chorych),

• ściskanie w klatce piersiowej, świsty przy oddychaniu,

• zmęczenie i brak energii, ograniczające codzienne aktywności,

• nawracające infekcje dolnych dróg oddechowych.

Chorobę diagnozuje się na podstawie objawów klinicznych i badania spirometrycznego po podaniu leków rozszerzających oskrzela. Wyróżnia się kilka typów:

• wczesna i łagodna postać z niewielką obturacją,

• POChP u osób poniżej 50. roku życia,

• tzw. pre-POChP – objawy występują, ale nie ma obturacji w spirometrii.

Na tej podstawie pacjenci są kwalifikowani do grup terapeutycznych i dobierane jest leczenie wziewne, od jednego leku u osób z niewielkimi objawami po terapię trójlekową u chorych z częstymi zaostrzeniami lub fenotypem astmatycznym.

Dodatkowo wskazane jest szczepienie ochronne przeciwko grypie, Covid-19, RSV i pneumokokom, a także rehabilitacja oddechowa i terapia tlenem, jeśli saturacja krwi w stanie stabilnym spada poniżej 90 proc.