Leki stosowane w POChP mogą zwiększać ryzyko upadków

Osoby cierpiące na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), są bardziej narażone na upadki i związane z nimi urazy, szczególnie podczas stosowania powszechnie przepisywanych leków, takich jak opioidy czy benzodiazepiny.

Przewlekła obturacyjna choroba płuc (POChP) to poważna choroba płuc, która prowadzi do trudności w oddychaniu i stopniowego uszkodzenia płuc. Należy do grupy chorób zapalnych i obejmuje schorzenia takie jak przewlekłe zapalenie oskrzeli i rozedma płuc. Główne objawy to duszność, kaszel, który nie ustępuje, oraz uczucie zmęczenia. Często chorzy zauważają, że z czasem trudniej im oddychać, szczególnie przy wysiłku fizycznym.

POChP to przewlekła choroba, co oznacza, że nie da się jej całkowicie wyleczyć, ale można ją kontrolować, by złagodzić objawy i poprawić jakość życia. Leczenie polega na stosowaniu leków rozszerzających oskrzela, które ułatwiają oddychanie, oraz na unikaniu czynników, które pogarszają stan zdrowia, jak palenie tytoniu czy zanieczyszczone powietrze. Czasami pacjenci potrzebują także rehabilitacji oddechowej i tlenoterapii.

Choroba jest trudna do wczesnego wykrycia, ponieważ jej objawy rozwijają się powoli, a wiele osób ignoruje pierwsze symptomy, myśląc, że to tylko zwykłe przeziębienie lub zmęczenie. Z tego powodu POChP często diagnozowana jest dopiero w późniejszych stadiach, kiedy uszkodzenia płuc są już poważne.

Główne przyczyny POChP to palenie papierosów, zanieczyszczenie powietrza, a także długotrwała ekspozycja na chemikalia, np. w miejscu pracy. W Polsce choroba ta jest poważnym problemem zdrowotnym – co roku na POChP umiera ponad 14 tysięcy osób. Jest to także jedna z głównych przyczyn hospitalizacji, stanowiąca 3,8% wszystkich przyjęć do szpitala i 25% przyjęć związanych z chorobami układu oddechowego. W rezultacie POChP prowadzi do inwalidztwa chorobowego, a jej leczenie wymaga długotrwałej opieki medycznej.

Badania wykazały, że osoby cierpiące na przewlekłą obturacyjną chorobę płuc (POChP), mają zwiększone ryzyko upadków. Jest to związane z osłabieniem mięśni, trudnościami w chodzeniu oraz z ryzykiem potknięcia się, na przykład o rurkę tlenową, której pacjenci często używają. Dodatkowo, osoby z POChP często borykają się z bólem, lękiem, bezsennością oraz chorobami współistniejącymi, takimi jak cukrzyca czy nadciśnienie, które dodatkowo komplikują leczenie.

Leki stosowane w leczeniu POChP oraz chorób współistniejących, takie jak opioidy, benzodiazepiny i inne, mogą zwiększać ryzyko upadków i związanych z nimi obrażeń.

Dr Cara L. McDermott z Duke University School of Medicine, główna autorka badania, zwraca uwagę, że te leki są powszechnie przepisywane osobom z POChP.

Naukowcy z Duke University School of Medicine przeanalizowali dane dotyczące osób dorosłych z POChP, które zmarły w latach 2014-2018. W badaniu uwzględniono osoby w wieku 40 lat lub starsze, a dane pochodziły z systemu opieki zdrowotnej stanu Waszyngton. Z 8204 pacjentów, 65% otrzymywało co najmniej jeden lek zwiększający ryzyko upadku, a 30% z nich doznało upadku połączonego z urazem w ciągu dwóch lat przed śmiercią.

Dr Cara L. McDermott zwróciła uwagę, że osoby stosujące leki zwiększające ryzyko upadku, miały wyższe prawdopodobieństwo doznania upadku, w porównaniu do tych, które tych leków nie przyjmowały. W związku z tym pulmonolodzy i farmaceuci powinni współpracować z pacjentami, aby opracować strategie zapobiegania upadkom, ograniczyć stosowanie ryzykownych leków i omówić inne sposoby zmniejszenia ryzyka upadków.