Mikroplastik w męskich jądrach. 100 proc. przypadków. Co naprawdę wykazało głośne badanie?

Badanie opublikowane w prestiżowym czasopiśmie Toxicological Sciences wywołało burzę: w 100 procentach analizowanych ludzkich jąder wykryto mikroplastik. Informacja ta momentalnie przeszła przez media, budząc niepokój i pytania o wpływ plastiku na męską płodność. Jakie są fakty i co naprawdę wynika z tej pracy naukowej?

W badaniu pod tytułem „Microplastic presence in dog and human testis and its potential association with sperm count and weights of testis and epididymis” naukowcy przeanalizowali 23 próbki ludzkich jąder oraz 47 psich. Próbki oceniano przy użyciu niezwykle czułej techniki pyrolysis-gc/ms.

Autorzy odnotowali jednoznacznie: „Wszystkie analizowane próbki zawierały mikroplastik”. To właśnie to zdanie stało się podstawą medialnych nagłówków o „plastiku w każdym jądrze”. Jednak kluczowe jest zrozumienie, że badanie dotyczyło konkretnych próbek, a nie reprezentacji populacji całego świata.

W tkance ludzkiej stwierdzono średnio około 328 µg mikroplastiku na gram, podczas gdy u psów około 123 µg/g. Najczęściej identyfikowanym tworzywem był polietylen (PE) - jeden z najpopularniejszych plastików, używany w torebkach foliowych, opakowaniach czy foliach.

Badacze wykryli również inne polimery obecne w codziennym otoczeniu człowieka. Oznacza to, że mikroplastik nie tylko dostaje się do organizmu, lecz także przenika do tkanek, które do tej pory uważano za trudniej dostępne.

Badacze podkreślają ostrożnie, że obecność mikroplastiku nie jest równoznaczna z dowodem na jego toksyczność dla męskiego układu rozrodczego. Badanie pokazuje korelacje, ale nie przyczynowość.

W części dotyczącej psów zauważono jednak pewne zależności. Przy wyższych stężeniach określonych polimerów, takich jak PVC czy PET, odnotowano niższą wagę jąder oraz mniejszą liczbę plemników. To może sugerować możliwy wpływ mikroplastiku na funkcjonowanie narządów.

Jednak jak zaznaczają autorzy:

Kluczowym ograniczeniem jest fakt, że ludzkie próbki pochodziły z utrwalonych tkanek pośmiertnych, co wykluczało analizę takich parametrów jak jakość i ilość plemników. Liczba próbek również była stosunkowo niewielka.

Te elementy sprawiają, że nie można jeszcze wyciągać daleko idących wniosków, choć odkrycie samej obecności mikroplastiku pozostaje przełomowe.

Choć nagłówki bywają sensacyjne, rzeczywistość jest znacznie bardziej złożona. Badanie pokazuje, że mikroplastik jest w stanie dotrzeć do tkanek, które dotychczas postrzegano jako szczególnie chronione. To sygnał ostrzegawczy, ale nie wyrok.

Naukowcy jednoznacznie wskazują jednak, że kolejne badania są pilnie potrzebne, by odpowiedzieć na najważniejsze pytanie: czy mikroplastik w jądrze może wpływać na płodność mężczyzn?

Na razie odpowiedzi nie mamy. Ale wiemy już jedno - mikroplastik jest znacznie bardziej wszechobecny, niż ktokolwiek jeszcze dekadę temu przypuszczał.