Insulinooporność to nie moda, to fakt

Insulinooporność może dotykać nawet 10-30 proc. populacji, jak podają dane Narodowego Centrum Edukacji Żywieniowej. Na jej rozwój mogą wpłynąć wiek, waga ciała czy obecność innych chorób. Na cenzurowanym są również nieprawidłowa dieta, brak aktywności fizycznej czy spożywanie nadmiernej ilości cukru w produktach spożywczych. Te czynniki najbardziej mogą przyczynić się do jej postępu.

Prognozuje się, że w Polsce z insulinoopornością zmaga się nawet 10-30 proc. osób, według danych Narodowego Centrum Edukacji Żywieniowej. Najczęściej obserwuje się podwyższony poziom insuliny na czczo. Jednak osobę z prawidłowym wynikiem insuliny na czczo również może dotykać insulinooporność. Jest pewna grupa osób, która posiada prawidłowe stężenie insuliny na czczo a wyraźnie podwyższone w teście obciążenia glukozą. Niestety w tym teście nie ma jednoznacznych norm stężenia insuliny. Wytwarzanie przez trzustkę nadmiernej ilości insuliny powyżej zapotrzebowania organizmu, może prowadzić do komplikacji zdrowotnych. Szczególnie zagrożony jest układ sercowo-naczyniowy.

Chociaż dokładna przyczyna tej przypadłości nie jest znana, pewne czynniki zwiększają możliwość zachorowania. Główną przyczyną najczęściej jest otyłość. U osób, które chorują na otyłość uwalniane są do krwi w nadmiarze wolne kwasy tłuszczowe (WKT), które organizm wykorzystuje jako źródło energii, zamiast glukozy. W wyniku tego procesu rośnie stężenie glukozy we krwi. Brak aktywności fizycznej, spożywanie wysokokalorycznej i wysokowęglowodanowej diety z wysokim indeksem glikemicznym, palenie tytoniu również stanowi ryzyko wystąpienia tego zespołu. Do czynników ryzyka należy również wywiad rodzinny oraz u kobiet, u których zdiagnozowano cukrzycę ciążową.

Insulinooporność może nie wywoływać żadnych zauważalnych symptomów. Jeśli zauważamy u siebie ciągłe zmęczenie lub senność, brak energii, rozdrażnienie czy kłopoty z utrzymaniem prawidłowej masy ciała lub szybkie tycie, powinien być to dla nas sygnał ostrzegawczy. Osoby borykające się z insulinoopornością mogą również skarżyć się na zwiększony apetyt, niepohamowany apetyt na słodycze, a nawet napady wilczego głodu zwłaszcza po posiłkach. Na zachorowanie narażeni są wszyscy: zarówno kobiety, jak i mężczyźni, u których czynnikiem ryzyka jest większa skłonność do odkładania tkanki tłuszczowej na brzuchu.

Nie wszystkie czynniki przyczyniające się do insulinooporności mogą być leczone, dlatego modyfikacje stylu życia są podstawowym sposobem jej leczenia. W części przypadków wskazana może być również farmakoterapia. Nadmierna produkcja insuliny może być powodowana przyjmowanymi już lekami czy rozregulowanym poziomem hormonów. Najwięcej przypadków wskazuje jednak na nieprawidłową dietę i w konsekwencji otyłości, która przyczynia się do nadmiernej produkcji insuliny. Warto unikać spożywania nadmiernych ilości węglowodanów prostych z wysokim indeksem glikemicznym, które stymulują nadmierną produkcję insuliny oraz mniej ilości niezdrowego tłuszczu, czerwonego mięsa czy przetworzonej skrobi. Zamiast tych produktów, nasze posiłki powinny zawierać większą ilość warzyw, owoców, produktów pełnoziarnistych, ryb czy chudego mięsa. Przy walce z insulinnopornością powinniśmy wykonywać regularną aktywność fizyczną, pomagającą poprawić wrażliwość mięśni na insulinę i zbudować mięśnie, które lepiej będą wchłaniać glukozę z krwi. Ćwiczenia ułatwiają również przepływ glukozy, która dostaje się do komórek mięśniowych bez pośrednictwa insuliny, zmniejszając zależność komórek od insuliny w celu uzyskania energii.