Zawodnik z cukrzycą: diagnoza, trening i kontrola glikemii. Jak sobie poradzić?

Selekcjoner reprezentacji Polski w piłce nożnej Michał Probierz mocno zaskoczył kibiców i komentatorów decyzją o powołaniu właśnie Patryka Pedy. Młody zawodnik grający we Włoszech znalazł się przebojem w składzie reprezentacji na mecz z Wyspami Owczymi i pokazał się od najlepszej strony. Jak się okazuje, sukcesów na jego koncie jest znacznie więcej, a jednym z najważniejszych jest to, że choroba nie zabrała mu sportowych marzeń. U Patryka Pedy zdiagnozowano bowiem cukrzycę.

Cukrzycę typu 1 stwierdzono, gdy miał dwanaście lat. Alarmujące okazały się wyniki rutynowych badań, którym poddają się sportowcy. Mądre „poprowadzenie” takiego zawodnika, wyrównanie metaboliczne cukrzycy, precyzyjne dawkowanie insuliny oraz posiadanie odpowiedniej wiedzy oraz umiejętności interpretacji zjawisk zachodzących w organizmie podczas treningu to fundamenty, jeśli chodzi o uprawianie sportu przez osobę z cukrzycą. U Patryka Pedy to wszystko zadziałało jak w zegarku, a do tego miał fantastyczne wsparcie najbliższych – mówi dr hab. n.med. Andrzej Gawrecki, internista i diabetolog, który od wielu lat wspiera młodych zawodników z cukrzycą i pamięta, jak profesjonalnie wspierał Patryka jego ojciec.

Przez długie lata panowało przekonanie, że osoby chorujące na cukrzycę powinny unikać nadmiernej aktywności fizycznej, wręcz „pilnować się”. Istniały obawy przed skrajnie niskimi i wysokimi wartościami glukozy we krwi. Teraz wysiłek fizyczny jest uznany za bardzo ważną część leczenia i normalnego życia z cukrzycą, a takie postrzeganie choroby istotną składową leczenia – tłumaczy specjalista. Jaki jest optymalny wariant treningowy dla chorych na cukrzycę? Każdy, dodaje z uśmiechem diabetolog. Z cukrzycą typu 1 możesz uprawiać każdą dyscyplinę sportu, również wyczynowo. Z pewnością długi trening wytrzymałościowy, tlenowy. np. jazda na rowerze, na rolkach, pływanie, służy obniżeniu glikemii i jest zdecydowanie bezpieczniejszy dla pacjentów z cukrzycą typu 2 – objaśnia dr hab. Andrzej Gawrecki.

Kluczową sprawą dla sportowca ze zdiagnozowaną cukrzycą jest kontrola glikemii przed treningiem, w trakcie oraz przez kilka godzin po zakończeniu intensywnej aktywności. Można stosować również systemy ciągłego monitorowania stężenia glukozy, specjalne sensory, zwłaszcza te implantowane pod skórę na sześć miesięcy, co pozwala minimalizować ryzyko hipoglikemii – podkreśla ekspert. Jestem daleki od stwierdzenia, że profesjonalne uprawianie sportu i cukrzyca to łatwe połączenie. Absolutnie nie. Wymaga od zawodnika dyscypliny, samokontroli, motywacji i odpowiedniego nastawienia, a od zespołu wspierającego czyli diabetologa, dietetyka, trenerów, psychologa sportu uważności na potrzeby takiej młodej osoby – dodaje docent Gawrecki.

Ważnym aspektem jest to, że dziś nikt już nie wyklucza nastolatka z cukrzycą z kręgu sportu zawodowego, jeśli do niego aspiruje. Cieszy większa akceptacja ze strony trenerów i klubów sportowych. Nie ma opcji, że samo stwierdzenie cukrzycy coś na zawsze blokuje i uniemożliwia. W orzecznictwie sportowo-lekarskim mamy przełom i bardzo dobrze – ocenia diabetolog. Warto jednak opisać też drugą stronę medalu. Jeśli dziecko nie ma innych, uchwytnych dolegliwości i przeciwwskazań, to sama cukrzyca nie powinna stanowić powodu do zwolnienia z lekcji wychowania fizycznego. Ja bym w takiej sytuacji podobnego zaświadczenia nie wydał – podsumowuje dr hab.n.med. Andrzej Gawrecki.