Choroba oparzeniowa. To z jej powodu zmarł 8-latek skatowany przez ojczyma

Chorobę oparzeniową można rozpoznawać na podstawie objawów ogólnych i miejscowych. Typowe oznaki to zaczerwienienie, pęcherze, ból, a w cięższych przypadkach wstrząs hipowolemiczny i objawy ogólnoustrojowe.

Kamilek przez cały czas pobytu w szpitalu był głęboko nieprzytomny. Nie miał świadomości, gdzie jest, ani co go spotkało. Ani przez chwilę nie cierpiał. Bezpośrednią przyczyną śmierci chłopca była postępująca niewydolność wielonarządowa. Doprowadziła do niej choroba oparzeniowa i ciężkie zakażenie całego organizmu spowodowane rozległymi ranami oparzeniowymi – podało Górnośląskie Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach w komunikacie opublikowanym w mediach społecznościowych.

Dramat ośmiolatka z Częstochowy trwał od ponad miesiąca. Dziecko przez trzydzieści pięć dni przebywało w katowickiej klinice, o jego życie walczył zespół specjalistów m.in. z zakresu anestezjologii i intensywnej terapii. To nie wystarczyło. Mimo troskliwej opieki i wykorzystania najnowocześniejszego sprzętu Kamilek zmarł – powiedział w czasie briefingu prasowego Wojciech Gumułka, rzecznik Górnośląskiego Centrum Zdrowia Dziecka w Katowicach.

Przypomnijmy, ojczym ośmiolatka i jego matka zostali zatrzymani na początku kwietnia. 27-letni mężczyzna miał znęcać się nad Kamilkiem m.in. powodując rozległe oparzenia u dziecka. Początkowo Dawid B. usłyszał zarzut usiłowania zabójstwa, teraz – zgodnie z zapowiedzią ministra sprawiedliwości – zarzut będzie zmieniany na zabójstwo ze szczególnym okrucieństwem oraz znęcanie się. Matka chłopca odpowie za nieudzielenie pomocy swojemu dziecku.

To zespół zmian ogólnoustrojowych i miejscowych, które rozwijają się po ciężkich oparzeniach obejmujących znaczną powierzchnię ciała. Może być następstwem działania czynnika termicznego, chemicznego, elektrycznego lub radiacyjnego. Najczęściej występuje jako konsekwencja uszkodzeń o dużym stopniu głębokości i rozległości.

Stan ten jest bardzo niebezpieczny – może rozwijać się etapami, narastać wskutek gwałtownej utraty osocza oraz uwolnienia mediatorów zapalnych, które wywołują ogólnoustrojowy zespół zapalny (SIRS). Skrajną konsekwencją bywa wstrząs hipowolemiczny, prowadzący do niewydolności narządów wewnętrznych i zgonu pacjenta.

U osoby poszkodowanej mogą wystąpić objawy takie jak: zaczerwienienie skóry, pęcherze, obrzęki, zaburzenia ciśnienia tętniczego i odwodnienie. Gdy dochodzi do uszkodzenia głębszych warstw skóry właściwej, mogą pojawić się martwicze zmiany i obszary wyniszczenia.

Stopień oparzenia określa się w zależności od głębokości – od uszkodzenia naskórka po zwęglenie mięśni. Rozległość opisuje się procentem powierzchni ciała. W przypadku dzieci nawet 10% może stanowić poważne zagrożenie życia.

Powikłania obejmują uszkodzenia układów: oddechowego, metabolicznego i krążeniowego. W skrajnych przypadkach rozwija się sepsa i niewydolność płuc. Leczenie wymaga szybkiej interwencji medycznej – stosuje się nawodnienie, insulinę, antybiotyki oraz przeszczepy skóry.

„Podczas choroby oparzeniowej dochodzi do uszkodzeń wszystkich układów i narządów ciała. Prowadzone leczenie musi być wielokierunkowe – podkreśla dr Szymańska. Ponadto oparzenia upośledzają krążenie w wątrobie oraz nerkach. Osłabiają funkcje obronne organizmu – podsumowuje specjalistka.”

Rokowania zależą od głębokości, stopnia, lokalizacji i powierzchni poparzeń oraz szybkości wdrożenia leczenia. U dzieci są szczególnie niekorzystne – ich układ odpornościowy i wodno-elektrolitowy szybciej ulega destabilizacji.

Jak rozpoznać chorobę oparzeniową?

Chorobę oparzeniową można rozpoznawać na podstawie objawów ogólnych i miejscowych. Typowe oznaki to zaczerwienienie, pęcherze, ból, a w cięższych przypadkach wstrząs hipowolemiczny i objawy ogólnoustrojowe. Ważna jest ocena rozległości i głębokości uszkodzenia, a także grubości skóry w miejscu poparzenia.

Jak udzielić pierwszej pomocy osobie poparzonej?

Poparzyć można się bardzo łatwo – wystarczy kontakt z gorącym płynem, parą, ogniem, prądem lub substancją chemiczną. U poszkodowanego pierwszym krokiem jest schłodzenie rany bieżącą wodą przez minimum 15 minut. Nie należy stosować domowymi sposobami tłuszczów ani maści. W przypadku oparzeń większych niż 10% powierzchni ciała osób dorosłych, niezwłocznie trzeba wezwać pomoc medyczną.

Dlaczego choroba oparzeniowa jest tak niebezpieczna?

Choroba oparzeniowa prowadzi do gwałtownej utraty płynów, co zaburza równowagę wodno-elektrolitową organizmu. W wyniku działania wysokiej temperatury lub prądu może dojść do uszkodzenia tkanek głębokich, w tym części skóry właściwej, a nawet narządów wewnętrznych jak płuco. Ogromna ilość mediatorów zapalnych wywołuje zespół ogólnoustrojowej odpowiedzi zapalnej (syndrome SIRS), a następstwem oparzenia bywa sepsa lub zgon.

Czy po chorobie oparzeniowej zostają blizny?

Tak, w wielu przypadkach po ciężkim oparzeniu pozostaje trwała blizna. Jej rozmiar i wygląd zależą od głębokości oraz powierzchni rany. Blizny mogą powodować przykurcze i ograniczać ruchomość, dlatego konieczna bywa długotrwała rehabilitacja i leczenie chirurgiczne, np. przeszczep skóry.

Jakie są metody leczenia choroby oparzeniowej?

Leczenie obejmuje stabilizację krążenia, wyrównanie zaburzeń metabolicznych oraz wsparcie funkcji narządów. Wstrzyknięcie adrenaliny może być konieczne w sytuacji zagrożenia życia. Istotną rolę odgrywa nawodnienie organizmu przez podanie płynów oraz wyrównanie niedoborów wodno-elektrolitowych. Pomoc medyczna musi być kompleksowa i dostosowana do stanu pacjenta.