Nowa minister zdrowia. Umarł król, niech żyje król!

Albo masz odwagę być mało lubianym, albo będzie jak zwykle. Nową minister zdrowia czeka ciężka robota z trudnym dworem w tle, gdzie, aby wszyscy za jakiś czas zyskali, wielu musi po drodze też stracić - pisze w felietonie Anna Gołębicka, ekonomistka Centrum Adama Smitha i członkini Rady przy Narodowym Funduszu Zdrowia.

Ostatni tydzień przyniósł duże ożywienie w świecie ochrony zdrowia. I choć pielęgniarkę spod Zamościa czy pacjenta w kolejce do lekarza koło Łodzi pewnie mało to obchodzi, to w branży zapanowała atmosfera alarmu co najmniej na poziomie Charlie. Było jak w dobrym królestwie przy zmianie władzy. Pojawił się „marszałek” który powiedział „umarł król, niech żyje król” i poczuliśmy ciągłość panowania. Dworzanie uruchomili procedury otwarcia. Poszły SMS-y i kwiaty na Miodową. Wyciągnięto czerwone dywany i rozpoczęto wachlowanie. Tu mamy to już przećwiczone.

Gdy swoje urzędowanie rozpoczynała Izabela Leszczyna zainteresowanie jej osobą na konferencjach przypominało spotkanie z uzdrowicielem. Jej przemarsz po schodach jak kultowe sceny z filmów z Marilyn Monroe. Zakończenie urzędowania odbyło się również jak zwykle, czyli– przed czasem. Od wielu sezonów fotel tego ministra bardziej przypomina krzesło elektryczne niż schody do raju. Ochrona zdrowia jest podzielona i  poróżniona z nieustającą dyskusją o pieniądzach w tle, od której człowiek robi się bardziej chory.

Wielu (jak to znamy z powieści Lapedusy) zależy, żeby wszystko zmienić tylko po to, aby nic się nie zmieniło i jedna reforma konsolidacyjna szpitali reformy tu nie załatwi. Ciężka robota z trudnym dworem w tle, gdzie, aby wszyscy za jakiś czas zyskali, wielu musi po drodze też stracić. Albo masz odwagę być mało lubianym, albo będzie jak zwykle. 

Autorka: Anna Gołębicka