Szpitale i POZ koordynują działania, czyli robią to, czego nie zrobił system

 Zapowiadane zmiany w POZ są wyraźnym sygnałem dla szpitali, iż należy rozwijać koordynację oraz włączyć się w zarządzanie chorobą. Jakie działania warto podjąć? Jakich efektów można się spodziewać? Specjaliści z Kancelarii Doradczej Rafał Piotr Janiszewski udzielają praktycznych wskazówek w tym zakresie. 

W systemie ochrony zdrowia już od długiego czasu pojawiają się liczne rozwiązania, które zmierzają do jego swoistej ambulatoryzacji, czyli zapewnienia świadczeń - oczywiście tam, gdzie z klinicznego punktu widzenia jest to możliwe - w ramach opieki otwartej.

Spory ciężar tych świadczeń przenoszony jest właśnie na POZ, a kolejnym przejawem tego procesu jest niedawna zapowiedź zwiększenia liczby badań, jakie będzie mógł wykonywać lekarz rodzinny. 

To właśnie w zespole lekarzy POZ, od jakiegoś już czasu, funkcjonuje pojęcie zarządzania chorobą, co oznacza diagnostykę i koordynację leczenia pacjentów z wybranymi problemami zdrowotnymi, między innymi chorobami układu krążenia, tarczycą, POChP. Jednocześnie wprowadzono obowiązek zapewnienia koordynatorów, czyli osób, które mają dbać o przebieg ścieżki pacjenta od diagnostyki, przez konsultacje specjalistyczne, po leczenie szpitalne. 

Dla szpitali pojęcie koordynatorów nie jest totalną abstrakcją, niemniej do tej pory dotyczyło wyłącznie pakietu onkologicznego. W praktyce koordynacja nie stała się jednak precyzyjnym narzędziem do prowadzenia zindywidualizowanej ścieżki pacjenta, albowiem niejednokrotnie w szpitalu okazywało się, że setkami chorych nowotworowo musi się opiekować jeden koordynator. To nie miało szans powodzenia.

Jest to z całą pewnością trudność, żeby nie powiedzieć - kłopot dla lekarza POZ, który do tej pory, w wypadku konieczności skonsultowania pacjenta ze specjalistą lub zapewnienia mu leczenia szpitalnego, po prostu wystawiał skierowanie. A pacjent sam, w różnych placówkach, szukał możliwości uzyskania świadczenia. W jaki sposób zorganizować koordynację, by była skuteczna, racjonalna i efektywna?

Dodaje, że częstym problemem jest to, że pacjent dociera do szpitala po długim oczekiwaniu w kolejce i wymaga wówczas istotnego zaangażowania zasobów, często mając jednocześnie mniejsze szanse na uzyskanie efektywnego leczenia. 

W praktyce wygląda to np. tak, że lekarze z oddziału kardiologii omawiają profil kliniczny pacjenta, wskazując lekarzom POZ objawy i parametry, które stanowią kryterium priorytetowego przyjęcia do ich oddziału. Wypracowane, ustalone i opisane schematy współpracy i wymiany informacji o pacjentach pozwalają na konstruowanie swoistych programów zarządzania chorobą pomiędzy podmiotami z optymalnym wykorzystaniem ich zasobów. 

Korzystają również lekarze POZ, którzy dotąd wysyłając pacjenta na badania czy konsultacje specjalistyczne, gdzie następnie decydowano, czy istnieje konieczność hospitalizacji, niejednokrotnie zdawali sobie sprawę, że będzie to trwało tak długo, że w tym czasie stan zdrowia chorego ulegnie pogorszeniu.

Oczywistą korzyścią dla lekarza POZ jest możliwość prostego i szybkiego skierowania pacjenta do szpitala, w którym uzyska pomoc. Dla szpitala to również lepiej, jeśli pacjent trafi do niego szybciej. Wówczas jest duża szansa, że nie będzie to jeszcze przypadek pilny, ostry. Chory trafia więc do szpitala, który ma możliwość jego kompleksowego zaopatrzenia od ambulatoryjnej opieki specjalistycznej po leczenia szpitalne. 

Nie zawsze musi to oznaczać zabieg operacyjny. Niech to będzie kompleksowa diagnostyka chorób układu krążenia. Dzięki takiej hospitalizacji pacjent ma postawione rozpoznanie i ustalone leczenie, a następnie wraca do lekarza POZ na kontynuację leczenia.

Szef Kancelarii Doradczej Rafał Piotr Janiszewski twierdzi, że placówek, które podejmują inicjatywę i trud opracowania zasad współpracy z POZ, jest coraz więcej. 

Autorem opracowania jest Rafał Piotr Janiszewski. Właściciel Kancelarii Doradczej Rafał Piotr Janiszewski, która oferuje kompleksowe wsparcie placówkom ochrony zdrowia. Jest związany z system ochrony zdrowia od 25 lat. Pracował w Biurze Pełnomocnika Rządu ds. Wprowadzania Powszechnego Ubezpieczenia Zdrowotnego, Kasie Chorych, Sejmowej Komisji Zdrowia. Był doradcą Ministrów Zdrowia. Jest autorem kilkudziesięciu książek z zakresu zasad realizacji i rozliczania świadczeń z płatnikiem, zarządzania oraz poświęconych gospodarce lekowej.

Polecamy także:

Zamówienie podprogowe bywa zbawienne dla szpitala

Od lipca więcej diagnostyki w POZ