Zmarli w 2023 ludzie związani z medycyną

Mieli zasługi w medycynie, charyzmę, wytrwałość i serce do pracy. Dobro pacjenta po ludzku stawiali na pierwszym miejscu, bo zobowiązywała do tego przysięga Hipokratesa. Przypominamy sylwetki tych, którzy odeszli w 2023 roku.

Łukasz Markowski

40-letni ratownik medyczny z Gorzowa Wielkopolskiego, Łukasz Markowski położył się w trakcie trwającego dyżuru, żeby odpocząć. Pracę na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym rozpoczął o godzinie 20:00, około 3 nad ranem następnego dnia poinformował kolegów z pracy, że idzie się na chwilę położyć. Gdy nie wracał, zaniepokojeni koledzy poszli sprawdzić, co się stało. Ratownik pełniący funkcję kierownika zmiany, już nie żył. Zmarł w nocy z 22 na 23 lutego 2023 r. 40-latek pracował w trzech miejscach: w Szpitalu Wojewódzkim w Gorzowie Wielkopolskim, Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Gorzowie oraz Nowym Szpitalu w Kostrzynie nad Odrą, skąd pochodził. "Zawsze wyróżniał się wysokimi umiejętnościami zawodowymi. Jego odejście to wielka strata dla Ratownictwa Medycznego" - tak go wspominano w jednym ze szpitali.

Robert Ciecieląg

Przez 29 lat pracował w SPZOZ Warszawa-Ursynów. Był specjalistą cenionym przez pacjentów. Roberta Ciecieląga znaleziono w jego gabinecie 19 czerwca. Zmarł na zawał serca. Leżącego na podłodze lekarza znalazł pacjent wchodzący do gabinetu. Mimo natychmiastowej pomocy i interwencji ratowników medycznych z pogotowia, medyka nie udało się uratować.

Pochodził z Krakowa. Był chirurgiem, ale i wielkim miłośnikiem gór. Ta miłość sprawiła, że został także wieloletnim ratownikiem GOPR i TOPR oraz naczelnikiem tej grupy. Spełniał się jako przewodnik tatrzański oraz uczestnik wypraw m.in. w Himalaje i Hindukusz. Brał udział w 785 wyprawach ratunkowych. Wspinał się w wielu górach świata, m.in. w Alpach, na Kaukazie w Andach. Brał udział m. in. w polsko-angielskiej wyprawie w Hindukusz w 1977 roku, był lekarzem zakończonej sukcesem zimowej wyprawy na Mount Everest w 1980 roku, a także wypraw na Kanczendzongę (1986, zima 2002/2003). Nurkował, skakał ze spadochronem, pływał jako lekarz okrętowy w rejsach oceanicznych. Zmarł 2 kwietnia 2023 r.

Z wykształcenia doktor fizyki, ale znany był głównie jako społecznik. Był założycielem, przez wiele lat przewodniczącym, a później honorowym przewodniczącym Stowarzyszenia Pacjentów „Primum Non Nocere”, organizacji domagającej się udzielania natychmiastowej pomocy ofiarom błędów medycznych. Od czasu powstania Stowarzyszenia Pacjentów w 1998 r. apelował o stworzenie prawa zapewniającego pomoc wszystkim poszkodowanym w wyniku błędów i wypadków medycznych. Od 2000 roku prowadził kampanie na rzecz utworzenia urzędu Rzecznika Pacjenta, jako instytucji powołanej dla niesienia pomocy tym osobom. Zmarł 15 marca 2023 r.

W latach 1998–2005 kierownik Katedry i Zakładu Neurofizjologii Klinicznej Akademii Medycznej im. Ludwika Rydygiera w Bydgoszczy. Znany był przede wszystkim jako autor "Kompendium rehabilitacji i fizjoterapii" oraz pierwszego w kraju podręcznika akademickiego dla studentów i absolwentów fizjoterapii "Neurofizjologia kliniczna dla neurorehabilitacji". Był specjalistą neurologii oraz rehabilitacji w chorobach narządu ruchu. Za swoją działalność został uhonorowany m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Medalem Komisji Edukacji Narodowej. 

Wieloletni kierownik Katedry Farmakologii i rektor Akademii Medycznej w Krakowie. “Jego liczne odkrycia naukowe, w tym odkrycie prostacykliny w 1976 r., wniosły znaczący wkład w rozwój medycyny. Stworzył nową dziedzinę farmakologii – farmakologię śródbłonka. Działalność naukową prowadził zarówno w Polsce, jak i zagranicą, m.in. w Edynburgu, w Wellcome Research Laboratories w Kent czy William Harvery Research Institute w Londynie. Jego najważniejszym osiągnięciem naukowym, dokonanym we wspólnym polsko-brytyjskim zespole, było odkrycie w 1976 roku prostacykliny – hormonu tkankowego wytwarzanego głównie w śródbłonkach płuc, który hamuje zlepianie płytek krwi i działa rozszerzająco na naczynia krwionośne, zwłaszcza naczynia wieńcowe” - przypomniał Uniwersytet Jagielloński - Collegium Medicum. Odszedł 30 stycznia 2023 r.

Specjalistka w dziedzinie psychiatrii, profesor Papieskiej Akademii Teologicznej. Ma na swoim koncie blisko 400 publikacji nie tylko z zakresu psychiatrii, ale też ochrony życia nienarodzonego, problematyki małżeństwa oraz rodziny. Zajmowała się także ochroną ludzi chorych i starszych. harcerka, działaczka pro-life. Podczas II wojny światowej więziona w niemieckim obozie koncentracyjnym w Ravensbrück. Blisko przyjaźniła się z papieżem Janem Pawłem II. Zmarła 24 października 2023 r. 2 listopada skończyłaby 102 lata.

To jemu Centrum Onkologii w Bydgoszczy zawdzięcza swój rozkwit. Gdy przez 18 lat był wieloletnim dyrektorem wówczas Regionalnego Centrum Onkologii (dziś Centrum Onkologii) w Bydgoszczy, ośrodek ten stał się jednym z czołowych ośrodków onkologicznych w kraju. „Wzorując się na modelu ośrodków amerykańskich, stworzył w Bydgoszczy placówkę kompleksowego leczenia chorób onkologicznych” — napisano na stronie Centrum Onkologii. W 2003 r. dr Pawłowicz doprowadził do uruchomienia w centrum pierwszej w Polsce w Pracowni Pozytonowej Emisyjnej Tomografii Komputerowej z laboratorium radiofarmaceutyków, a 10 lat później — uruchomienia w Zakładzie Medycyny Nuklearnej hybrydy PET/MR. Utworzył też Zakład Profilaktyki Zdrowia, a także filę centrum we Włocławku. W latach 2007-2011 Zbigniew Pawłowicz był senatorem z ramienia Platformy Obywatelskiej, a w latach 2015-2019 posłem z PO, a także radnym sejmiku województwa kujawsko-pomorskiego. Zmarł 26 sierpnia 2023 w wieku 80 lat.

Lekarka, specjalistka w dziedzinie nefrologii i chorób wewnętrznych, działaczka Solidarności, żołnierz Związku Walki Zbrojnej i więźniarka obozu koncentracyjnego Ravensbrück. Wspominana jest jako wybitna obrończyni praw człowieka, niezwykle zasłużona lekarka i wykładowczyni oraz działaczka społeczna, odważnie walcząca o ochronę ludzkiej godności. To jej zawdzęczamy dzisiejszy kształt opieki paliatywnej. Była m.in. współzałożycielką ruchu hospicyjnego w Polsce. Zmarła 30 czerwca 2023 r.

Pracowała w Wydziale Nauk Biologicznych i Weterynaryjnych UMK, ale zasłynęła jako pomysłodawczyni oraz współorganizatorka Białych Niedziel, których celem było wczesne wykrycie raka skóry. Była również autorką fluorescencyjnej metody wczesnego wykrywania czerniaka skóry, a w prowadzonej przez jej zespół Pracowni Autofluorescencji Znamion zostało przebadanych prawie 20 tys. osób, a u ok. 500 wykryto czerniaka, najczęściej w I lub II stadium dającym najlepsze rokowania dla pacjenta. Zmarła 17 czerwca w wieku 72 lat.

Pediatra, która w latach 1974-1981 uratowała przed zachorowaniem lub śmiercią na ołowicę tysiące dzieci mieszkających w pobliżu huty „Szopienice” w Katowicach. Gdy zorientowała się, że dzieci zbyt często mają objawy ołowicy, w porozumieniu z ówczesną konsultantką wojewódzką w dziedzinie pediatrii przebadała pod tym kątem tysiące dzieci. Dzięki jej działaniom około 2 tys. dzieci wyjechało do sanatoriów. Wyburzono dwie ulice familoków położonych w bezpośrednim sąsiedztwie huty oraz domy przy innych ulicach w jej pobliżu. Wywieziono setki tysięcy ton skażonej ziemi. Wadowska-Król aangażowała się też w zapewnienie nowych mieszkań, żyjących w zatrutym środowisku rodzinom chorych. Choć ówczesne władze godziły się na badania i leczenie dzieci, to sprawy nie pozwolono nagłaśniać, a Wadowskiej-Król udaremniono zrobienie doktoratu. "To absolutnie przykład bohatera naszych czasów — człowieka, który bez względu na przeciwności losu, tamtego systemu, położył wszystko na jedną szalę. Dlatego w 2017 r. dołączyła do grona Honorowych Obywateli Katowic" – mówił o niej prezydent Katowic Marcin Krupa. Lekarka zmarła 19 czerwca 2023 r.

Pochodzący z Syrii Riad Haidar do Polski przyjechał na studia. Ukończył medycynę w Lublinie w 1981 roku, był pediatrą. W 1989 roku uzyskał polskie obywatelstwo. Przez ponad 40 lat był lekarzem. Pracował w Szpitalu Wojewódzkim w Białej Podlaskiej, gdzie do 2019 roku był ordynatorem oddziału neonatologii. Poseł na Sejm RP, samorządowiec i działacz społeczny. Zmarł 25 maja 2023 r. po długiej chorobie.

Nie był lekarzem, ale inżynierem. Na początku lat 70. wraz z dr. Bogdanem Szelągowiczem opracował konstrukcję płucoserca, które trafiło do Kliniki Chirurgii Dziecięcej w Poznaniu i pomogło zoperować pół tysiąca dzieci.