Floating pomocny w leczeniu anoreksji?

Floating-REST, czyli terapia polegająca na unoszeniu na powierzchni wody, w specjalnie do tego przeznaczonym basenie okazuje się być skuteczna, jako nowe niefarmakologiczne podejście do leczenia anoreksji, czyli jadłowstrętu psychicznego.

Amerykańscy naukowcy z Laureate Institute for Brain Research (LIBR) w Tulsa w stanie Oklahoma (USA) opublikowali wyniki badań, które mogą okazać się przełomowe. Czy nowe podejście terapeutyczne w anoreksji, które opiera się na terapii z wykorzystaniem floatingu, a dokładniej floating-REST (terapia ograniczonej stymulacji środowiskowej, ang. Reduced Environmental Stimulation Therapy) zmieni dotychczasowe podejście do leczenia anoreksji?

Anoreksja, czyli jadłowstręt psychiczny to choroba psychiczna o dużej śmiertelności – większej niż schizofrenia czy choroba dwubiegunowa. Jak wiele osób choruje? W Polsce nie przeprowadzono szeroko zakrojonych badań epidemiologicznych na ten temat, jak podaje MZ szacuje się, że anoreksja może dotyczyć od 0,8–1,8 proc. populacji młodych kobiet poniżej 18 roku życia. 

Jak wygląda leczenie? To przede wszystkim intensywne leczenia szpitalne, a mimo to, aż u 50 proc. chorych dochodzi do nawrotu już w pierwszym roku – ryzyko jest nawet większe w pierwszych 60 dniach po wypisaniu ze szpitala. Dlatego też poszukiwane są nowe metody leczenia anoreksji.

Floating-REST polega na unoszeniu się na powierzchni wody w małym, płytkim basenie, który odizolowany jest od środowiska zewnętrznego – jest dźwięko- i światłoszczelny, kontrolowana jest w nim wilgotność i temperatura. Ponadto ciepła woda w zbiorniku jest nasycona solą Epsom. W ostatnich latach zabieg ten zyskał dużą popularność, jako metoda relaksacji, walki ze stresem. 

Badanie zostało przeprowadze z udziałem pacjentek hospitalizowanych z powodu anoreksji. Osoby z grupy badanej poddane zostały ośmiu 60-minutowym sesjom floatingu w czasie czterech tygodni.

Jakie były efekty? Naukowcy u badanych zauważyli natychmiastową poprawę obrazu własnego ciała oraz zmniejszenie lęku w porównaniu z grupą poddaną standardowemu leczeniu. To jednak nie wszystko, poprawa w ocenie własnego ciała utrzymywała się nawet do 6 miesięcy po zakończeniu terapii.