Diagności kontra Naczelna Rada Lekarska. Chodzi o lekarzy patomorfologów

Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych (KRDL) odpowiada na stanowisko Naczelnej Rady Lekarskiej. Chodzi o zasady prawne pracy lekarzy patomorfologów.

Ten spór zaczął się jeszcze w listopadzie, kiedy Naczelna Rada Lekarska przyjęła stanowisko w sprawie lekarzy patomorfologów.

NRL zajęła stanowisko, nawiązując do informacji, że działalność lekarzy patomorfologów miałaby zostać podporządkowana przepisom ustawy o medycynie laboratoryjnej oraz wpisywania pracowni i komórek jednostek diagnostyki patomorfologicznej jako jednostek medycyny laboratoryjnej.

Lekarze uważają, że nie mają uzasadnienia propozycje dotyczące wyodrębnienia z jednostek diagnostyki patomorfologicznej placówek podległych przepisom medycyny laboratoryjnej i nadzorowi samorządu diagnostów laboratoryjnych lub wskazujące na konieczność wykonywania badań w zewnętrznej jednostce spełniającej warunki ustawy o medycynie laboratoryjnej.

NRL podnosi także, że „niezgodne z interesem pacjenta” jest uprawnienie specjalisty cytomorfologii do wydawania wyników badania bez weryfikacji przez lekarza. Rada przypomina, że obecny program specjalizacji w zakresie cytomorfologii został przygotowany przez patomorfologów w celu wyszkolenia osób pełniących rolę skrinera, którego rolą jest wychwytywanie nieprawidłowości w badaniach cytologicznych, ale bez możliwości sformułowania rozpoznania.

W odpowiedzi na to pismo Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych przedstawiła swoje racje – także w stanowisku.
Rada podkreśla, że wszystkie badania laboratoryjne — również genetyczne — muszą być realizowane i autoryzowane zgodnie z ustawą o medycynie laboratoryjnej oraz właściwymi rozporządzeniami.

Zwrócono uwagę, że autoryzacja wyniku to czynność merytoryczna, wymagająca oceny prawidłowości całego procesu diagnostycznego. Tym samym odpowiedzialność za nią spoczywa wyłącznie na diagności laboratoryjnym — osobie posiadającej kwalifikacje wskazane w ustawie.

KRDL akcentuje, że nadzór nad wykonaniem badań — od przyjęcia materiału, przez analizę, po ocenę parametrów — musi być sprawowany przez diagnostów laboratoryjnych. Ma to zagwarantować utrzymanie wysokich standardów jakości, w tym zgodnych z normą ISO 15189.

Rada podkreśla również, że żaden wynik nie może zostać wykorzystany klinicznie bez formalnej autoryzacji diagnosty laboratoryjnego, który odpowiada za jego kompletność, poprawność i wiarygodność.