Burza po wyznaniu Sereny Williams o stosowaniu analogów GLP-1 w walce z otyłością. Jeden na ośmiu Amerykanów stosował leki z tej grupy, by schudnąć

W kraju, w którym nadwaga jest normą, sensację wzbudziło wyznanie Sereny Williams. Jedna z najlepszych rakiet świata też musiała sięgnąć po lek, aby zrzucić zbędne kilogramy. Trening i dieta to nie wszystko. Wyznanie Sereny może mieć kolosalne znaczenie dla chorych na otyłość.

Codzienny duży wysiłek i kalorie, które łatwo spalić w czasie treningu – taki sportowy standard uznaje każdy. Gorzej, że standard żywieniowy pozostaje ten sam nawet po zakończeniu sportowej kariery. Tak było w przypadku 44-letniej dziś Sereny Williams, ponad siedemdziesięciokrotnej zwyciężczyni turniejów WTA w grze pojedynczej. Willimas publicznie przyznała się do stosowania leku z grupy analogów GLP-1. Jak mówiła podczas wywiadów, nie mogła sobie poradzić z utratą wagi po urodzeniu dwóch córek. Nie pomagało już to, co dotąd wydawało się skuteczne, czyli powrót do trenowania i dieta. Sięgnęła więc po leki stosowane w leczeniu otyłości.

Efekt był spektakularny – Williams schudła 14 kg. Równocześnie tenisistka stała się ambasadorką platformy zajmującej się także farmakologicznym leczeniem otyłości.

Według ostatnich badań amerykańskiej organizacji badawczej RAND Corporation, co ósmy mieszkaniec Stanów Zjednoczonych stosował leki z grupy analogów GLP-1. Leki z grupy analogów GLP-1 to nowoczesne preparaty stosowane głównie w leczeniu cukrzycy typu 2, ale i otyłości. Semaglutyd został zatwierdzony przez FDA w grudniu 2017 r. pod nazwą Ozempic jako lek przeciwcukrzycowy. W Unii Europejskiej rejestracja nastąpiła również w 2017 r. W czerwcu 2021 r. FDA zatwierdziła semaglutyd (pod nazwą Wegovy) jako lek wspomagający leczenie otyłości. W Europie został zarejestrowany w styczniu 2022 r. Jak informuje Polska Agencja Prasowa, użycie Ozempicu i innych leków bazujących na semaglutydzie zaczęło gwałtownie rosnąć po 2020 r., kiedy badania kliniczne potwierdziły ich skuteczność w leczeniu otyłości i wspomaganiu redukcji masy ciała, a nie tylko cukrzycy. Od tego czasu liczba wypisanych recept potroiła się. To pokazuje rosnącą skalę potrzeb, a postawa Sereny Williams pokazuje wielu osobom możliwość wsparcia walki z nadwagą farmaceutykami.

Ich działanie opiera się na naśladowaniu naturalnego hormonu GLP-1 (glukagonopodobny peptyd-1), który jest wydzielany w jelitach po jedzeniu. GLP-1 to hormon, który pobudza trzustkę do wydzielania insuliny (gdy poziom cukru we krwi jest wysoki), hamuje wydzielanie glukagonu (który podnosi poziom cukru), spowalnia opróżnianie żołądka (czyli trawienie trwa dłużej), zmniejsza apetyt – daje uczucie sytości. Leki z tej grupy naśladują działanie GLP-1, ale są silniejsze i działają dłużej niż naturalny hormon, obniżają poziom cukru we krwi – bez ryzyka hipoglikemii (gdy są stosowane samodzielnie), pomagają schudnąć – bo zmniejszają apetyt i uczucie głodu, poprawiają pracę serca i naczyń krwionośnych – u niektórych pacjentów zmniejszają ryzyko zawału czy udaru.

Równocześnie wątpliwości budzą działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego czy zagrożenie nagłą utratą wzroku. To ostatnie zagrożenie przy zastosowaniu semaglutydu jest obecnie odmieniane przez wszystkie przypadki przez przeciwników tych leków.

Najczęstsze skutki uboczne stosowania semaglutydu to nudności – występują u wielu pacjentów, zwłaszcza na początku leczenia, wymioty i biegunka lub zaparcia, ale także bóle brzucha, wzdęcia i uczucie pełności. Te objawy zwykle ustępują po kilku tygodniach lub można je złagodzić przez stopniowe zwiększanie dawki leku. Dzieje się tak, ponieważ semaglutyd spowalnia opróżnianie żołądka i wpływa na ośrodek sytości w mózgu. Jeśli chodzi o to drugie zagrożenie: