Schizofrenia może być związana z niedoborem żelaza i mieliny w mózgu – nowe dowody z badań MRI

Nowe badanie naukowców z King's College London, Imperial College London i Hammersmith Hospital wskazuje, że schizofrenia może być związana z obniżonym poziomem żelaza i mieliny w określonych obszarach mózgu. Odkrycie, opublikowane w czasopiśmie "Molecular Psychiatry", może pomóc w lepszym zrozumieniu biologicznych mechanizmów tej choroby. Wyniki sugerują, że zaburzenia w funkcjonowaniu komórek produkujących mielinę mogą odgrywać kluczową rolę w rozwoju schizofrenii.

Schizofrenia to poważne zaburzenie psychiczne, które dotyka myślenia, emocji i zachowania. Objawia się m.in. halucynacjami, dezorganizacją myślenia, błędnymi przekonaniami o świecie i trudnościach z koncentracją. Choć od lat prowadzi się liczne badania nad przyczynami choroby, jej biologiczne podstawy nadal nie są w pełni poznane.

Zespół naukowców z King’s College London, Imperial College London i Hammersmith Hospital postanowił przyjrzeć się bliżej możliwym zaburzeniom w metabolizmie żelaza i strukturze mieliny w mózgu osób chorujących na schizofrenię.

Żelazo odgrywa kluczową rolę w pracy neuronów, ale jego nadmiar może prowadzić do uszkodzeń oksydacyjnych. Z kolei mielina – tłuszczowa osłonka otaczająca włókna nerwowe – przyspiesza przewodzenie impulsów elektrycznych i chroni neurony.

Badania MRI wrażliwe na żelazo dawały dotychczas sprzeczne wyniki – zarówno jego zwiększenie, jak i obniżenie. Ponieważ mielina wpływa na te pomiary, jej zróżnicowanie może komplikować interpretację wyników.

W ramach projektu naukowcy przebadali 85 pacjentów z rozpoznaną schizofrenią oraz 86 osób zdrowych z grupy kontrolnej. Wykorzystali zaawansowane techniki obrazowania – quantitative susceptibility mapping (QSM) oraz dyfuzyjne MRI – które pozwalają na precyzyjne określenie poziomu żelaza i mieliny w konkretnych regionach mózgu.

Jak tłumaczy dr Vano, „QSM mierzy podatność magnetyczną, która wzrasta wraz z ilością żelaza, a maleje przy większej zawartości mieliny. Natomiast obrazowanie dyfuzyjne pozwala określić właściwości strukturalne tkanki mózgowej”.

Analiza danych ujawniła wyraźne różnice między grupami.

Najbardziej znaczące różnice dotyczyły obszarów bogatych w oligodendrocyty – komórki, które wykorzystują żelazo do wytwarzania mieliny. Odkrycie to wzmacnia hipotezę, że dysfunkcja oligodendrocytów może być jednym z kluczowych czynników patofizjologii schizofrenii.

Badanie nie tylko potwierdza wcześniejsze obserwacje dotyczące zmian w strukturze mózgu w schizofrenii, ale także wskazuje potencjalne biomarkery choroby. W przyszłości mogą one pomóc w szybszym rozpoznawaniu zaburzenia, a także w monitorowaniu skuteczności terapii.

Naukowiec zapowiedział, że kolejnym krokiem będzie sprawdzenie tych samych markerów u pacjentów z chorobą afektywną dwubiegunową oraz u osób, u których istnieje ryzyko rozwoju schizofrenii.