Koordynator opieki onkologicznej zmienia leczenie raka. Prof. Mariusz Bidziński: „Pacjent nie powinien czuć się zagubiony”

Rola koordynatorów, którzy od roku funkcjonują w naszym systemie, polega przede wszystkim na łączeniu tych tak zwanych ścieżek procesowych bardzo historycznych z punktu widzenia realizacji zarówno zadań diagnostycznych jak i terapeutycznych, a dotyczących pacjenta. Dzisiaj pacjent w systemie onkologii nie powinien czuć się zagubiony, a mianowicie koordynator jest tym, można powiedzieć, łącznikiem pomiędzy systemem a samym chorym, który przeprowadzi go w miarę w sposób no bezproblemowy przez ten system – mówił prof. Mariusz Bidziński.

Reklama

Naturalną rzeczą jest, że dzisiaj w Narodowym Instytucie Onkologii mamy całą grupę, rzeszę osób, 25 koordynatorów, którzy są podzieleni na trzy właściwie takie poziomy. Jeden poziom to jest poziom ambulatorium, czyli tam, gdzie pacjent się spotyka z rzeczywistością po raz pierwszy. Druga grupa, to są koordynatorzy, którzy nadzorują proces leczenia w zespołach klinicznych czy zespołach terapeutycznych i trzecia jeszcze dodatkowa część, to są koordynatorzy, którzy są łącznikami pomiędzy placówkami medycznymi – wyjaśniał.

Reklama

Chciałyśmy zorganizować Dzień Koordynatora Pacjenta Onkologicznego po to, by wyjść bliżej pacjentów i pokazać im, że jesteśmy dostępni także poza telefonem czy mailem. Przy tak dużej liczbie chorych kontakt bardzo często odbywa się właśnie zdalnie, dlatego zależało nam na bezpośrednich rozmowach. Nie każdy pacjent od razu chce się otworzyć, a zbudowanie zaufania wymaga czasu – mówiła.

Chcemy pokazać, że jesteśmy, że jesteśmy dostępni pod telefonem, pod mailem czy przez asystenta pacjenta, bo mamy różne środki komunikacji. Przy wszystkich rejestracjach jesteśmy tutaj w punktach. Pacjent jak jest w jakiś tam sposób zagubiony, to zawsze może podejść i tutaj pokierujemy – wyjaśniała.

Reklama

Bo jednak to osoba towarzysząca więcej zapamiętuje niż nasz pacjent. Zwykle jest tak, że na tej pierwszej wizycie jest wsparcie. Zresztą u nas zawsze była taka idea, że na wizytę pacjenci przychodzą z kimś. I młodzi wychodzą i są tak osłabieni zazwyczaj – mówiła Magdalena Sakowicz.

Pacjenci najczęściej nie czytają. Oni są tak oszołomieni tą informacją o chorobie. Później w domu każdy sobie przeanalizuje i jest w stanie. A tutaj jak taką karteczkę dostaniemy, to czy to będzie w informacji, czy nawet postronna osoba, pielęgniarka, ktokolwiek taką karteczkę zobaczy, to widzi, co jest napisane i gdzie ten pacjent ma się zgłosić – tłumaczył.

Reklama

To jest taki całościowy zbiór pierwotny. Kiedyś było na kilku karteczkach, jedną karteczkę pacjent zgubił, już nie zrobił badania, a teraz jest synchronizowane w jednym – podkreślała.

Koordynatorzy sobie mogą przyporządkować pacjentów, którymi się zajmują. Te funkcjonalności dostawca oprogramowania nam rozwinął i stara się dostosowywać do nowych przepisów. To jest bardzo ważne – wyjaśniała.

Te karteczki, które pacjenci nam przynoszą z lekami i chorobami, bardzo ułatwiają i przyspieszają pracę. Teraz chcemy wprowadzić także formularz z najważniejszymi informacjami, który będziemy wysyłali pacjentom przy zapisie – mówiła.

Reklama

Mamy 2 koordynatorów dostępnych w okienku rejestracyjnym, którzy obsługują pacjentów będących w diagnostyce. Po jej zakończeniu pacjenci są przejmowani przez kolejnych koordynatorów – koordynatorów MDT, czyli wielodyscyplinarnych zespołów terapeutycznych. Taki pacjent ma organizowane konsylium, a wszystkie pytania i sugestie prowadzone są już w obrębie tych koordynatorów – wyjaśniała.

Reklama

Jeśli zakończony jest już zabieg, pacjent trafia pod opiekę kolejnej grupy koordynatorów. Po otrzymaniu wyników histologicznych organizowane jest powtórne konsylium, omawiane są kolejne wizyty i prowadzona jest dalsza synchronizacja na linii koordynator–pacjent – mówiła.

Narodowy Instytut Onkologiczny im. Marii Skłodowskiej-Curie był planowany na 200 czy 300 osób, w tej chwili 1500 osób, na takich najcięższych dniach oczywiście. I to mówię o ambulatorium w większości – zaznaczał.

Ambulatorium było planowane na 400 pacjentów dziennie – mówiła.

Mamy dużą liczbę statystyków. Obecnie mamy około 70, więc musimy współgrać, aby ten cały proces był każdego dnia zachowany. Nasi statystycy na co dzień również współpracują z koordynatorami, tak aby zachować ciągłość tej współpracy dla pacjenta, żeby pacjent był zaopiekowany na całej ścieżce – wyjaśniała.

Witam panią dyrektor Magdalenę Borkowską z Białostockiego Centrum Onkologii, bo to właśnie w Białymstoku powstał jeden z najlepszych modeli koordynacji. Korzystamy z tych doświadczeń, uczymy się i rozwijamy je dalej, za co bardzo dziękujemy. To naprawdę trudna praca i ogromne wyzwanie organizacyjne – mówiła dr hab. n. med. Beata Jagielska.

Najważniejsze są możliwości wdrożenia – co możemy wprowadzić szybko, a z czym musimy jeszcze poczekać. Przed nami bardzo trudne zadanie związane z wdrażaniem efektywnych projektów. I to właśnie koordynatorzy będą odgrywali w tym kluczową rolę – podkreślała.

Przed nami jeszcze bardzo dużo pracy, ale jak wiadomo – co dwie głowy, to nie jedna – podsumowała.

Mamy 19 ośrodków, z którymi oczywiście, jeżeli jest taka potrzeba, wspólnie organizujemy i wspomagamy konsylia i plan leczenia pacjentów z tamtych ośrodków. Ale to, co jest bardzo ważne, to właśnie kontakty koordynatorów pomiędzy tymi wszystkimi podmiotami leczniczymi – mówiła.

Jeszcze kilka lat temu pacjenci nie zawsze byli kierowani na odpowiednie szlaki, nie zawsze byli zaopiekowani, czuli się zagubieni. Dzisiaj ten system jest zdecydowanie łatwiejszy – oceniał.

Na dzień dzisiejszy mamy 38 koordynatorów, którzy zajmują się nawigacją ścieżki pacjenta. W tej chwili zarówno my, jak cały nasz personel nie wyobraża sobie funkcjonowania naszego centrum bez koordynatorów, a tym bardziej nie wyobrażają sobie tego pacjenci – podkreślała.

Pacjenci w momencie diagnozy, informacji: pan, pani ma raka, już są zagubieni, często przeżywają najtrudniejszy moment w swoim życiu. Potem to jest koordynator, żeby znawigować ścieżkę, żeby pomóc ułatwić proces diagnostyczno-terapeutyczny, ale żeby też odciążyć, zachować takie bezpieczeństwo, wesprzeć tego pacjenta w całym tym bardzo trudnym momencie jego życia – mówiła.

Trochę chcielibyśmy, żeby wybrzmiało, że koordynacja jest kluczem, a nie wytrychem. Żeby to wszystko się zadziało, żeby to było realne, to musi to być faktycznie autentyczne działanie i wtedy wiarygodność będziemy budować w systemie, kiedy pacjent odczuje, że tak faktycznie jest – zaznaczała.

To, co się wydawało nieprawdopodobne, czyli 10 dni odkąd pacjentka się zgłasza do rozpoczęcia leczenia, jest możliwe, ale to był niesamowity proces – podkreślała.

Pacjent, który czuje swoją bezpieczną drogę i jest zaopiekowany, ma zaufanie do systemu. A ten system rzeczywiście wymaga tego, żebyśmy wszyscy dzisiaj mogli powiedzieć: tak, wyniki tych wszystkich działań idą w dobrym kierunku – mówił.