Pozytywna opinia CHMP dla worasydenibu – pierwszej terapii ukierunkowanej na glejaka z mutacją IDH

W przypadku zatwierdzenia przez Komisję Europejską, będzie to pierwsza i jedyna w Europie terapia ukierunkowana molekularnie do stosowania w leczeniu glejaka rozlanego II stopnia, z mutacją genów IDH (dehydrogenazy izocytrynianowej).

Servier otrzymuje pozytywną opinię CHMP  

Chodzi o worasydenib – pierwszą terapię ukierunkowaną molekularnie na glejaka II stopnia z mutacją IDH. Niezależna międzynarodowa grupa farmaceutyczna Servier, zarządzana przez fundację, poinformowała, że Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) Europejskiej Agencji Leków (EMA) wydał pozytywną opinię, rekomendując dopuszczenie worasydenibu do obrotu w Unii Europejskiej. Ostateczna decyzja Komisji Europejskiej w tej sprawie spodziewana jest w najbliższych miesiącach.

CHMP rekomenduje stosowanie worasydenibu w monoterapii u pacjentów dorosłych i młodzieży w wieku powyżej 12 lat i o masie ciała co najmniej 40 kg, z zasadniczo nieulegającym powiększeniu gwiaździakiem lub skąpodrzewiakiem II stopnia z mutacją R132 genu dehydrogenazy izocytrynianowej 1 (IDH1) lub R172 genu IDH2. Rekomendacja dotyczy pacjentów, u których przeprowadzono jedynie zabieg chirurgiczny i u których nie jest konieczne natychmiastowe wdrożenie radioterapii ani chemioterapii.

– Jeżeli preparat zostanie zarejestrowany, z dumą będziemy mogli udostępnić pacjentom w Europie pierwszą ukierunkowaną molekularnie terapię glejaka rozlanego z mutacją genów IDH. To przełom w leczeniu tej choroby po blisko 25 latach. Dla pacjentów oznacza to realną szansę na postęp w walce z tym rzadkim, nieuleczalnym rozlanym nowotworem mózgu – powiedział Claude Bertrand, Wiceprezes ds. Badań i Rozwoju w firmie Servier.

Pozytywna opinia CHMP opiera się na wynikach badania klinicznego III fazy INDIGO (NCT04164901) – globalnego, randomizowanego, podwójnie zaślepionego badania kontrolowanego placebo, w którym oceniano skuteczność worasydenibu u pacjentów z glejakiem II stopnia z mutacją IDH1 lub IDH2, których wcześniejsze leczenie obejmowało wyłącznie interwencję chirurgiczną. 

W ocenie niezależnego komitetu (Blinded Independent Review Committee, BIRC), osiągnięto zarówno pierwszorzędowy punkt końcowy – czas przeżycia wolny od progresji (PFS), jak i główny drugorzędowy punkt końcowy – czas do kolejnej interwencji (TTNI). Mediana PFS wyniosła 27,7 miesiąca dla worasydenibu wobec 11,1 miesiąca dla placebo (HR: 0,39; 95% CI: 0,27–0,56; p = 0,000000067). Mediana TTNI nie została osiągnięta w grupie leczonej worasydenibem, a w grupie placebo wyniosła 17,8 miesiąca (HR: 0,26; 95% CI: 0,15–0,43; p = 0,000000019).

Dodatkowo wykazano, że worasydenib zmniejszał objętość guza średnio o 2,5% co pół roku (TGR: -2,5%; 95% CI: -4,7% do -0,2%), podczas gdy w grupie placebo objętość guza rosła średnio o 13,9% co pół roku.

Wyniki badania INDIGO zaprezentowano podczas sesji plenarnej dorocznego kongresu Amerykańskiego Towarzystwa Onkologii Klinicznej (ASCO) w 2023 r., a także opublikowano na łamach prestiżowego czasopisma New England Journal of Medicine.

Terapia została zarejestrowana w 2024 roku w Stanach Zjednoczonych przez FDA oraz dopuszczona do obrotu w Kanadzie, Australii, Izraelu, Zjednoczonych Emiratach Arabskich, Arabii Saudyjskiej i Szwajcarii. Dodatkowo firma Servier złożyła wnioski o rejestrację worasydenibu w Wielkiej Brytanii, Japonii oraz w innych krajach, gdzie obecnie trwają procedury oceny przez odpowiednie organy regulacyjne.

Glejaki – kontekst medyczny

Glejaki to nowotwory ośrodkowego układu nerwowego (OUN), wywodzące się z komórek glejowych lub ich prekursorów. Zgodnie z klasyfikacją WHO z 2021 roku, glejaki rozlane są najczęstszymi pierwotnymi złośliwymi guzami mózgu u dorosłych. Ich rokowanie oraz sposób leczenia zależą w dużej mierze od obecności mutacji w genie dehydrogenazy izocytrynianowej (IDH). Diagnoza glejaka rozlanego wymaga badań molekularnych.

WHO wyróżnia trzy główne podtypy glejaków rozlanych u dorosłych:

• Gwiaździaki z mutacją genów IDH (stopień II–IV),

  Reklama

• Skąpodrzewiaki z mutacją IDH i współwystępowaniem kodelacji 1p/19q (stopień II–III),

• Glejaki wielopostaciowe z genami IDH typu dzikiego (stopień IV).