Kiedy obowiązkowa hospitalizacja lub izolacja? Jest rozporządzenie MZ

Które choroby zakaźne powodują obowiązek hospitalizacji, izolacji, izolacji w warunkach domowych lub obowiązek kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego? Co ma zrobić szpital, gdy zakażony pacjent ucieknie? Minister zdrowia wydał rozporządzenie w tej sprawie.

Chodzi o rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie chorób zakaźnych powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych oraz obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego

Jak wyjaśnia MZ, wydanie rozporządzenia wynika ze zmian wprowadzonych do ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Dotyczą one wprowadzania dla ministra zdrowia obowiązku określenia w rozporządzeniu chorób powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji, izolacji w warunkach domowych, a także obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego.

Rozporządzenia określa także obowiązki lekarza lub felczera w przypadku podejrzenia lub rozpoznania zakażenia lub choroby zakaźnej powodujących powstanie obowiązku hospitalizacji, izolacji lub izolacji w warunkach domowych, organ, któremu jest przekazywana informacja o skierowaniu do szpitala, miejsca izolacji lub izolacji w warunkach domowych osób podlegających temu obowiązkowi oraz obowiązki szpitala w przypadku samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę podlegającą temu obowiązkowi.

Chorobami zakaźnymi powodującymi powstanie ww. obowiązków są m. in.: cholera, dżuma płucna, zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS), choroba wywołana koronawirusem SARS-CoV-2 (COVID-19), bliskowschodni zespół niewydolności oddechowej (MERS), Ebola (EVD), ospa prawdziwa i wirusowe gorączki krwotoczne.

Dla kogo hospitalizacja?

MZ wyjaśnił, że hospitalizacji podlegają osoby chore na gruźlicę w okresie prątkowania oraz osoby z uzasadnionym podejrzeniem o prątkowanie, osoby zakażone lub chore oraz podejrzane o zakażenie lub zachorowanie na błonicę, cholerę, dur brzuszny, dury rzekome A, B, C, dur wysypkowy (w tym choroba Brill-Zinssera), dżumę, Ebolę (EVD), wysoce zjadliwą grypę ptaków u ludzi (HPAI), w szczególności spowodowaną szczepami H7 i H5, ospę prawdziwą, ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis) oraz inne ostre porażenia wiotkie, w tym zespół Guillaina-Barrégo, tularemię, wąglik, wściekliznę, wirusowe gorączki krwotoczne, w tym żółtą gorączkę, zakażenia biologicznymi czynnikami chorobotwórczymi wywołującymi zespoły ciężkiej ostrej niewydolności oddechowej (SARI) lub innej niewydolności narządowej, w szczególności bliskowschodni zespół niewydolności oddechowej (MERS), zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 (COVID-19), zespół ostrej niewydolności oddechowej (SARS), zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych lub mózgu.

Dla kogo izolacja?

Rozporządzenie przewiduje, że w przypadku chorób szerzących się epidemicznie w skali powodującej lub mogącej spowodować sytuację kryzysową, takich jak COVID-19, wobec osób których stan kliniczny nie uzasadnia bezwzględnej hospitalizacji możliwe jest również zastosowania izolacji lub izolacji w warunkach domowych.

Skierowanie do miejsca izolacji osoby podejrzanej o zakażenie wirusem SARS-CoV-2 lub zachorowania na COVID-19 umożliwia również wykonanie diagnostyki laboratoryjnej w kierunku wirusa SARS-CoV-2, a w przypadku potwierdzenia zakażenia wirusem SARS-CoV-2 lub zachorowania na COVID-19, skierowanie takiej osoby do szpitala wyznaczonego dla leczenia tej choroby (tzw. szpital jednoimienny).

Jakie obowiązki lekarza i felczera?

Zgodnie z rozporządzeniem, obowiązkiem lekarza lub felczera, który podejrzewa lub rozpoznaje chorobę zakaźną powodującą powstanie obowiązku hospitalizacji jest podjęcie działań obejmujących m.in. zlecenie transportu do szpitala, miejsca izolacji lub izolacji w warunkach domowych, poinformowanie o tym fakcie właściwego państwowego inspektora sanitarnego oraz podjęcie działań zapobiegających szerzeniu się zachorowań.

Gdy chory ucieknie ze szpitala

Zgodnie z rozporządzeniem w przypadku samowolnego opuszczenia szpitala przez osobę podlegającą obowiązkowi hospitalizacji ordynator oddziału lub lekarz kierujący oddziałem albo osoba przez nich upoważniona informuje o tym niezwłocznie telefonicznie państwowego powiatowego inspektora sanitarnego właściwego ze względu na miejsce zamieszkania chorego (...).

Kwarantanna i nadzór epidemiologiczny

W § 5 określono choroby zakaźne powodujące powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz maksymalne okresy ich trwania.

W uzasadnionych merytorycznie przypadkach, w szczególności w przypadku chorób dla których brak jest uzasadnionych naukowo dowodów, aby były zaraźliwe w okresie wylęgania, po przeprowadzeniu analizy ryzyka epidemiologicznego, zamiast kwarantanny powiatowy inspektor sanitarny może zastosować wobec osób ze styczności nadzór epidemiologiczny przez okres odpowiadający okresowi kwarantanny dla danej choroby. Pozwala to na szybką izolację tych osób w przypadku pojawienia się u nich pierwszych objawów rozwoju choroby.

Przepisy rozporządzenia określają okresy stosowania kwarantanny dla poszczególnych chorób zakaźnych, które odpowiadają maksymalnym okresom wylęgania tych chorób. Okres kwarantanny nie powinien przekraczać najdłuższego znanego czasu wylęgania danej choroby zakaźnej (tzw. okresu inkubacji) liczonego od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności.

Źródło: RCL

BPO