"Budżet nie udźwignie tego wyzwania". Eksperci alarmują w sprawie systemu opieki długoterminowej

Zwróciła uwagę na ogromne dysproporcje między potrzebami a możliwościami obecnego systemu wsparcia dla osób niesamodzielnych.

Według dr. Jacka Barszczewskiego, eksperta OECD ds. polityki zdrowotnej, Polska należy do krajów o najniższym poziomie finansowania publicznego opieki długoterminowej. Publiczne środki pokrywają jedynie 27 proc. kosztów tej opieki, co zmusza rodziny do ogromnych wydatków z własnej kieszeni.

Dane są druzgocące:

• Polska: 2 pracowników opieki na 1000 osób 65+

• Średnia w OECD: 50 pracowników – 25 razy więcej!

• Polska: tylko 18 proc. seniorów objętych formalną opieką

• Średnia OECD: 28 proc.

Dr Barszczewski zauważył również poważny brak ciągłości opieki – między leczeniem szpitalnym, domowym a instytucjonalnym brakuje płynnych przejść. To prowadzi do chaosu, utrudnionego powrotu do zdrowia i dodatkowego obciążenia rodzin.

Zdaniem prof. Piotra Błędowskiego, dyrektora Instytutu Gospodarstwa Społecznego SGH, rozwiązaniem jest wprowadzenie obowiązkowego ubezpieczenia pielęgnacyjnego, na wzór niemieckiego modelu, funkcjonującego już od 30 lat:

Z badań PolSenior2 wynika, że w 2022 roku aż 920–930 tys. osób starszych potrzebowało systematycznej pomocy osób trzecich. Szacunki są jednoznaczne:

• do 2030 r. liczba ta wzrośnie o 80–160 tys. osób,

• do 2040 r. – nawet o 260–500 tys. osób więcej niż w 2022.

Co gorsza, 91 proc. pomocy świadczona była przez członków rodziny, bez wsparcia instytucji publicznych czy zawodowej opieki.

OECD zauważa, że w Polsce rozpoczęły się już reformy: rozwijane są nowe programy, wdrażany jest system monitorowania jakości opieki, a także trwają prace legislacyjne nad nowymi ustawami dotyczącymi polityki senioralnej i opieki długoterminowej.