BCC: w sieci powinny się też znaleźć prywatne szpitale

Opinia BCC na temat projektu sieci szpitali, to kolejny już głos wpisujący się w falę krytyki dla propozycji Ministerstwa Zdrowia. Przedsiębiorcy nie kwestionują całej ustawy, ale tryb jej wprowadzania. Oczekują też uwzględnienia w sieci placówek prywatnych. 

Proponowane w projekcie rozwiązania zagrażają dalszemu funkcjonowaniu wielu podmiotów prywatnych i mogą wykluczyć je z systemu finansowania ochrony zdrowia  ze środków publicznych – wskazuje BCC. Szpitale prywatne są istotnym elementem rynku usług medycznych w Polsce. Ich pozycja wynika przede wszystkim ze standardów świadczonych usług, a także jakości posiadanej infrastruktury, innowacyjności stosowanych metod leczenia jak również nowoczesnych  form  zarządzania przedsiębiorstwem  oraz personelem. Spełniają kryterium kompleksowości. Zapewniają nie tylko  hospitalizację, ale również świadczenia ambulatoryjnej  opieki specjalistycznej – podkreślają przedsiębiorcy.

Wątpliwości i zastrzeżenia BCC budzą przede wszystkim:

Wątpliwości natury konstytucyjnej wynikające z art. 2. Konstytucji RP: naruszenie  zasady zaufania obywateli do demokratycznego państwa prawa oraz z art. 30 (w zw. z  art. 68) Konstytucji RP: o godnym dostępie do świadczeń medycznych. Zbyt krótki (14-dniowy) vacatio legis przy proponowanych, tak poważnych, zmianach jest rzeczą niedopuszczalną z punktu widzenia prawidłowej i rzetelnej legislacji. W tym przypadku, tak krótkiego vacatio legis nie uzasadniają żadne wyjątkowe okoliczności. Okres dostosowawczy przy wprowadzaniu nowych przepisów powinien uwzględniać ich treść i charakter oraz umożliwić zainteresowanym podmiotom dostosować swoje działania do nowych regulacji. Negatywny wpływ na realizację strategicznych celów opisanych w „Planie na rzecz Odpowiedzialnego Rozwoju”. Proponowane regulacje mogą zniechęcić prywatne podmioty medyczne (nie tylko szpitale) do inwestowania na rzecz polskiego rynku ochrony zdrowia. Zagrożenie pozbawieniem możliwości włączenia do sieci PSZ (podstawowe szpitalne zabezpieczenie świadczeń opieki zdrowotnej) prywatnych szpitali, a także małych placówek i tzw. szpitali jednodniowych. Największe szanse na ryczałtowe finansowanie będą miały funkcjonujące od lat, duże, wielospecjalistyczne szpitale publiczne. Stanowi  to poważne  zagrożenie dla  małych szpitali powiatowych. Propozycje nie gwarantują szpitalom niepublicznym traktowania na równi z sektorem publicznym, w budowanej przez resort zdrowia sieci szpitali. To zagraża istnieniu wielu prywatnych podmiotów świadczących opiekę specjalistyczną. Poza siecią mogą pozostać szpitale dysponujące nowoczesnym sprzętem i wysokowykwalifikowaną  kadrą medyczną. Błędem jest propozycja zastąpienia kryterium jakościowego wykonywania świadczeń medycznych kryterium czasowym. Na publiczne środki będą mogły liczyć tylko szpitale  posiadające podpisane minimum dwuletnie kontrakty z NFZ zawarte przed 30 kwietnia 2015 r. Oznacza to, że wszyscy pozostali – co do zasady – zostają wykluczeni z sieci szpitali. Decyzje o ich włączeniu do sieci może podjąć dyrektor O/W NFZ za zgodą ministra zdrowia. Arbitralne kompetencje decyzyjne dyrektorów O/W NFZ (nawet za zgodą ministra zdrowia) w zakresie kwalifikacji świadczeniodawców mogą powodować dowolną interpretację i ryzyko „uznaniowości” podejmowanej decyzji dotyczącej włączenia szpitala (lub nie) do PSZ. Wprowadzenie odrębnej procedury kwalifikacji do systemu PSZ, do której nie będą stosowane ogólne zasady postępowania administracyjnego. Przy podejmowaniu takich decyzji powinien mieć zastosowanie Kodeks postępowania  administracyjnego. Wykluczenie stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i ogólnikowe przepisy stwarzają zagrożenie przekroczenia transparentnego postępowania całej procedury kwalifikacyjnej szpitala do PSZ. Zagrożenie planów inwestycyjnych prywatnych przedsiębiorców na polskim rynku ochrony zdrowia. Same publiczne środki, w tym jednostek samorządu terytorialnego, nie wystarczą na pokrycie wszystkich potrzeb inwestycyjnych  w ochronie zdrowia. Naruszenie standardów wymaganych przez UE i nie spełnianie kryteriów Instrumentu Oceny Wniosków Inwestycyjnych w Służbie Zdrowia (IOWISZ), map zdrowotnych, policy paper, na podstawie których Polska otrzymała z Unii Europejskiej  12 mld zł na inwestycje w ochronie zdrowia. Spowoduje to zagrożenie wstrzymania  dotacji unijnych na inwestycje w ochronie zdrowia.

Według BCC Ministerstwo Zdrowia nie wyjaśnia też kwestii ciągłości realizacji projektów dofinansowanych ze środków UE, w sytuacji gdy szpital nie wejdzie do sieci albo gdy zostanie zaliczony do niższego poziomu referencyjnego. Nie ma też jasno sprecyzowanego komunikatu ze strony resortu zdrowia jak załatwiona zostanie kwestia uregulowania długów szpitali publicznych włączonych do sieci. Ministerstwo nie oszacowało też liczby szpitali, które nie zawrą umowy o udzielanie świadczeń  zdrowotnych z publicznym płatnikiem ze względu na niespełnienie wymaganych kryteriów (np.: posiadanie kontraktu z NFZ w ciągu ostatnich dwóch lat).

Jakie są więc rekomendacje BCC? W tworzeniu sieci szpitali i związanych z tym regulacji konieczny jest udział niezależnych ekspertów, wolnych od politycznych nacisków i wpływów grup interesu – uważają przedsiębiorcy. Regulacje dotyczące wprowadzenia sieci szpitali powinny stanowić zakres odrębnej ustawy, a nie być okazjonalnie włączone, w ramach nowelizacji, do korekty ustawy o świadczeniach  opieki  zdrowotnej  finansowanej  ze środków publicznych. W ocenie BCC zmiany powinny być też poprzedzone pilotażem. Brakuje też wiarygodnej oceny skutków wdrażanej regulacji, z uwzględnieniem sytuacji podmiotów, które nie wejdą do sieci. Sieć powinna być też tworzona na podstawie aktualnych map potrzeb zdrowotnych z uwzględnieniem możliwości finansowych, a także planowanego wzrostu nakładów budżetowych na ochronę zdrowia – wskazuje BCC.

 

Aleksandra Smolińska

Źródło: BCC

Polecamy także:

O stanowisku Naczelnej Rady Lekarskiej do projektu dot. sieci szpitali pisaliśmy

O krytycznej opinii pacjentów do projektu sieci szpitali pisaliśmy