Zdrowie Europejczyków po pandemii - raport Komisji Europejskiej

Sprawozdanie z 2021 r. zawiera kluczowe wnioski oparte na ustaleniach krajowych systemów ochrony zdrowia, przygotowanych w kontekście stanu zdrowia w Unii Europejskiej. Część 1 raportu towarzyszącego przedstawia trzy ważne wnioski z analizy odporności europejskich systemów opieki zdrowotnej na pandemię COVID-19. Część 2 zawiera przegląd kluczowych ustaleń dotyczących poszczególnych krajów.

Głęboki wpływ pandemii COVID-19 na zdrowie Europejczyków

Jeden z pierwszych wniosków raportu, to konieczność zrozumienia, że pandemia COVID-19 wywarła znaczny wpływ na zdrowie w Europie, powodując przedwczesną śmierć prawie 800 000 osób do końca października 2021 r. w UE/EOG. Chociaż COVID negatywnie wpłynął na wszystkie kraje europejskie, to jego wpływ na śmiertelność był nierównomierny w poszczególnych krajach i na przestrzeni czasu. COVID-19 spowodował również znaczne pogorszenie stanu zdrowia dużej liczby osób, u których rozwinął się stan po COVID-19 (zwany również „długim COVID”). Co więcej, COVID-19 zakłócił dostęp do opieki niezwiązanej z wirusem dla wielu pacjentów, w tym tych, których potrzeby w zakresie opieki wymagają pilnej opieki, takich jak nowotwory i opieka psychiatryczna. Pandemia zaostrzyła także społeczno-ekonomiczne nierówności zdrowotne.

Innowacje cyfrowe w opiece zdrowotnej

Po drugie, osiągnięcie większego wykorzystania narzędzi cyfrowych do świadczenia opieki zdrowotnej jest od dawna celem Komisji Europejskiej i wielu europejskich systemów opieki zdrowotnej. Pandemia COVID-19 wywołała istotne zmiany w sposobie świadczenia usług opieki zdrowotnej. To z kolei doprowadziło do bezprecedensowego wzrostu wykorzystania narzędzi cyfrowych do świadczenia usług zdrowotnych, zdrowia publicznego i szczepień przeciwko COVID-19. Jednak z niezwykle szybkim wdrażaniem nowych technologii cyfrowych w sytuacji kryzysowej wiąże się szereg wyzwań, w tym brak bazy dowodowej na temat tego, co działa, a co nie. Wychodząc poza pandemię, ocena tego, w jaki sposób cyfrowe technologie zdrowotne powinny zostać dostosowane, aby służyły szerszemu zestawowi celów, unikaniu niezamierzonych konsekwencji w ich wdrażaniu i zachęcaniu do ich stosowania w kontekście innym niż awaryjne, to tylko niektóre z refleksji wymaganych do kształtowania pozytywnego cyfrowego dziedzictwa technologii medycznej po COVID-19, w dłuższej perspektywie.

Nowa postpandemiczna strategia dla pracowników systemu ochrony zdrowia

Po trzecie, pandemia COVID-19 wyraźnie uwidoczniła utrzymujące się niedobory i nierówne rozmieszczenie geograficzne pracowników systemu ochrony zdrowia w kilku krajach europejskich. Odbiło się to również na ich zdrowiu psychicznym i samopoczuciu, głównie personelu działającego na pierwszej linii. W odpowiedzi na ten problem, poszczególne kraje wdrożyły szereg strategii zwiększających dostępność personelu medycznego w szczytowych momentach pandemii. Cel polegający na stworzeniu bardziej elastycznej i sprawnej siły roboczej, która może być wykorzystana do zwiększenia zdolności produkcyjnych, musi być uwzględniony w planowaniu kształcenia i rozbudowania kadr medycznych. Strategia powinna iść w parze z rozwojem innowacji, umiejętności i inwestycjami w trwały rozwój kadr.

Polacy żyją krócej niż przeciętny Europejczyk

W osobnym rozdziale poświęconym przebiegowi pandemii w Polsce, Komisja Europejska wskazuje, że wysoka śmiertelność z powodu COVID-19 spowodowała, że ​​średnia długość życia w Polsce spadła tymczasowo o blisko 1,5 roku w latach 2019-2020 i zwiększyła różnicę w średniej długości życia między Polską a średnią UE do czterech lat. Nierówności w średniej długości życia według płci i wykształcenia są nadal wyraźne.

Raport do pobrania: State of Health in the EU: Companion Report 2021