Reklama

Emocje dzieci - nie ignoruj, wspieraj

01/06/2024 09:30

Spis treści

Jak reagować, gdy dziecko płacze?
Jak reagować, gdy dziecko jest smutne?
Rodzicu możesz sięgać po pomoc

Zwrot „Nie płacz, nic się nie stało” pada w stosunku do dzieci w wielu kontekstach, np. gdy dziecko się przewróciło, ale także, gdy reaguje płaczem w różnych, niekiedy dla nas dorosłych abstrakcyjnych sytuacjach. Mogłoby się zdawać, że to zwykły zwrot pocieszenia, ale lepiej go nie używać. I warto o tym pamiętać na co dzień, nie tylko w Dniu Dziecka. Dlaczego? O to pytamy psycholożkę dziecięcą Joannę Kiełczykowską z Centrum Psychologicznego Good Life w ramach cyklu #WZgodzieZEmocjami.

Dziś w przestrzeni publicznej, ale i w social mediach mówi się o emocjach coraz więcej. Świadomość jest dużo większa niż kiedyś, a więc coraz więcej osób wie, że nie ma dobrych i złych emocji, natomiast dzielimy je na przyjemne i nieprzyjemne, ale wszystkie pojawiają się w jakimś celu.

W ujęciu psychologicznym nie ma pojęcia złych emocji. Kluczowy jest sposób ich wyrażania. Radzenie sobie z gniewem, smutkiem, z czymś, co może być dla nas przytłaczające, wymaga umiejętności wyrażania tego we właściwy, czyli niedestrukcyjny sposób – mówi Joanna Kiełczykowska, psycholożka dziecięca z Centrum Psychologicznego Good Life.

Reklama

Zdania, które wypowiadamy do dzieci, takie jak: „Nie płacz, nic się nie stało”, „Nie bądź smutny, nic się nie dzieje” czy „Nie martw się, wszystko się ułoży, będzie dobrze” to często informacja dla dziecka, że jego emocje i potrzeby są ignorowane, a nawet negowane. Może to prowadzić do tłamszenia emocji przez dziecko, które z kolei będzie prowadzić do ich eskalacji, co jest często polem do nieporozumień.

Zobacz także:

Poczucie winy – co robić, gdy utrudnia funkcjonowanie?

Powiedzenie do dziecka „Nie płacz, nic się nie stało”, „Nie smuć się, będzie dobrze” jest negowaniem jego potrzeb. Nie jest uprawomocnieniem tego, co dziecko w danym momencie czuje i może wywołać serię destrukcyjnych zachowań u dziecka, które będą rezonować w przyszłości. Może także wywołać serię trudnych zachowań, przeżyć, które nawet mogą rzutować na cały rozwój osobowości – mówi Joanna Kiełczykowska.

Reklama

Dlaczego jeszcze nie warto tak mówić? Gdy dziecko często będzie spotykało z komunikatem od rodziców „Nie płacz, nie smuć się, nic się nie stało” nie nauczy się i nie wypracuje w przyszłości skutecznych strategii radzenia sobie z emocjami. Ignorowanie emocji i potrzeb dzieci może tak utrudnić lub wręcz uniemożliwić zbudowanie zaufania nie tylko do rodzica, ale też do samego siebie. Dzieci potrzebują pewności, że dorosły rozumie ich uczucia i jest gotów wesprzeć je w trudnych chwilach.

O czym jeszcze warto pamiętać? O tym w rolce:

Reklama

Jak reagować, gdy dziecko płacze?

Mówienie do dziecka „Nic się nie stało” uczy go niewyrażania swoich emocji.

Natomiast gest przytulenia czy pocałowania w czoło i powiedzenia „Już w porządku” w pewnych sytuacjach, jeśli idzie w parze z emocjonalnym otwarciem rodzica, jest bardzo ważny.

Najlepiej, gdyby to, co rodzic chce powiedzieć, szło z emocjonalnym otwarciem, czyli powiedzeniem „Widzę Twoje emocje, jestem z Tobą, jestem przy Tobie. Możemy się razem zastanowić, jak wyrazić tę emocję”. Dzięki emocjonalnemu otwarciu, towarzyszeniu i wspólnemu wypracowaniu tego, jak wyrazić smutek, żal, czy inną emocję, dziecko będzie miało szansę uczyć się wyrażania emocji w sposób niedestrukcyjny, a dodatkowo te emocje nie będą się kumulowały w ciele. A jak wiemy emocje kumulujące się mogą prowadzić do objawów somatycznych w przyszłości – mówi Joanna Kiełczykowska z Centrum Psychologicznego Good Life.

Reklama

Jak reagować, gdy dziecko jest smutne?

Jeśli dziecko jest smutne, jak może zachować się rodzic? Co powinien zrobić?

W takiej sytuacji dobrym rozwiązaniem jest udzielenie tzw. komfortu. Możemy podzielić wsparcie na dwie części – na komfort i na radę. Rodzice mają bardzo często tendencję do radzenia, dawania rad dzieciom w trudnych sytuacjach, w przeżywaniu trudnych emocji

– mówi Joanna Kiełczykowska i dodaje:

natomiast w ujęciu psychologicznym myślę, że ważniejsze jest udzielenie komfortu, czyli spotkanie się razem w tej emocji dziecka. Bycie w niej razem, towarzyszenie dziecku, bez negowania. Wtedy dziecko nie czuje się osamotnione, wtedy czuje, że rodzic, jest opiekunem, który jest otwarty emocjonalnie, a nie tylko zaangażowany. Dziecko czuje się wtedy ważne, nawet, gdy przeżywa coś, co jest trudne do wyrażenia i trudne do odkrycia.

Reklama

Bardzo ważne jest dostrzeżenie emocji dziecka i spojrzenie na to w ten sposób, że jest to pewien rodzaj komunikacji i jeżeli np. dosyć ostro jako rodzice reagujemy na gniew również gniewem, to powoduje to eskalację wzajemnych negatywnych odczuć.

Rodzicu możesz sięgać po pomoc

Jeśli jesteś rodzicem i czujesz, że przyjęcie trudnych emocji, które wymaga dużej stabilności, stanowi dla Ciebie wyzwanie, to pamiętaj, że możesz skorzystać ze wsparcia psychologa. Wtedy na terapii może się to odbywać łańcuchowo – dziecko przelewa emocje na rodzica, a rodzic może sobie w bezpiecznym miejscu przeżyć, przepracować te emocje będąc prowadzonym przez terapeutę.

Reklama

Więcej informacji: https://goodlifepsycholog.pl

–

materiał partnerski