Co rok podwaja się liczba wszczepień podskórnych urządzeń defibrylujących

Niemal dwukrotnie, co rok, rośnie liczba wszczepień podskórnych urządzeń defibrylujących. To uznana i powszechna metoda zapobiegania nagłym zgonom sercowym – podkreśla dr hab. Maciej Kempa z Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego.

Od 2019 r. implantacja całkowicie podskórnego kardiowertera-defibrylatora (S-ICD) jest w pełni refundowana. Wycena zapewnia pokrycie poniesionych przez ośrodki kardiologiczne kosztów.

Dr Kempa, który jest także przewodniczącym Sekcji Rytmu Serca Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego, dodaje, że uznaną i powszechnie stosowaną metodą zapobiegania nagłym zgonom sercowym z powodu szczególnie groźnych komorowych zaburzeń rytmu jest wszczepienie kardiowertera-defibrylatora z przezżylnym systemem elektrod (T-ICD – transvenous implantable cardioverter-defibrillator).

U pewnej grupy pacjentów implantacja tego tradycyjnego układu jest ryzykowna lub wręcz niemożliwa. Powodem jest niedrożność żylna, infekcja lub wada układu sercowo-naczyniowego. Samo wszczepienie T-ICD też jest ryzykowne, gdyż niektóre jego elementy trzeba umieścić w sercu i naczyniach; ograniczona jest też trwałość używanych elektrod. Stąd też powstał pomysł opracowania podskórnego kardiowertera-defibrylatora (S-ICD – subcutaneous cardioverter-defibrillator).

20 lat doświadczenia - to już nie technologia eksperymentalna

Pierwsze implantacje S-ICD przeprowadzono około 20 lat temu. Według najnowszych zaleceń Europejskiego Towarzystwa Kardiologicznego z 2021 r., dotyczących leczenia niewydolności serca, zasadne jest zastosowanie podskórnego kardiowertera-defibrylatora zwłaszcza w przypadku utrudnionego dostępu naczyniowego lub w grupie pacjentów z powikłaniami (zwłaszcza infekcyjnymi) terapii prowadzonej przy pomocy tradycyjnych układów.

Autorzy „Opinii Sekcji Rytmu Serca Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego dotyczącej zastosowania podskórnego kardiowertera-defibrylatora w prewencji nagłego zgonu sercowego w warunkach polskich” zalecają implantację S-ICD w przypadku wskazań do implantacji kardiowertera-defibrylatora i przy współistnieniu następujących stanów: niedrożności żylnej lub anomalii naczyniowych uniemożliwiających zastosowanie tradycyjnych układów, wysokiego ryzyka rozwoju powikłań infekcyjnych (dializoterapia, leczenie immunosupresyjne), wystąpienia powikłań elektroterapii w wywiadzie (uszkodzenia elektrod przezżylnych, stany po usunięciu układów tradycyjnych) oraz u młodych chorych z długim oczekiwanym okresem przeżycia.

Nie odbiegamy od Europy

Specjalista nadmienia, że niedawno opublikowano wyniki dwóch badań klinicznych porównujących skuteczność i bezpieczeństwo stosowania układów podskórnych i przezżylnych. Wykazano, że zarówno redukcja śmiertelności osiągnięta w obu grupach, jak i ryzyko wystąpienia powikłań, nie różniły się statystycznie znamiennie. W grupie S-ICD zdecydowanie rzadziej jednak rejestrowano powikłania związane z elektrodą.

Zabieg implantacji powinien być wykonywany w wysokospecjalistycznych centrach kardiologicznych. Obecnie liczba takich ośrodków w naszym kraju jest na tyle duża, że w pełni pokryte jest zapotrzebowanie na jego przeprowadzenie.

Dr hab. Maciej Kempa dodaje, że wzbogacenie nadzoru nad pacjentami po implantacji urządzenia o możliwość telemonitoringu znacznie poprawiłoby bezpieczeństwo chorych i ułatwiło wczesne wykrywanie ewentualnych nieprawidłowości. Z tego względu wprowadzenie refundacji takiej formy opieki jest ciągle oczekiwane, zarówno przez środowisko lekarzy stosujących tę metodę terapii, jak i pacjentów. 

Polecamy także:

Będą nowe świadczenia w AOS

Prof. P. Ponikowski: zapomnieliśmy, że zawał to śmiertelne zagrożenie