Jak powinna wyglądać wizyta u psychiatry?

Standardowa wizyta trwa jakieś 20-23 min. Lekarz może zdiagnozować pacjenta już podczas pierwszego spotkania, ale czasem będą potrzebne dwa kolejne. Nie wszystkie zalecone przez psychiatrę też uzależniają.

U wielu osób nadal silnie zakorzeniony jest lęk przed psychiatrą. Przez długie lata bowiem osoby przebywające na oddziałach psychiatrycznych były stygmatyzowane.100 lat temu też psychiatra wyglądała inaczej, w której na porządku dziennym stosowano wobec pacjenta elektrowstrząsy. Nadal są używane, ale rzadko.

Dziś standardy leczenia pacjentów psychiatrycznych zmieniły się, ale nadal czasem wizyta psychiatry uważana jest za stygmatyzującą. Tymczasem to jest lekarz specjalista jak każdy inny a mózg, tak samo jak nerki czy serce, może czasem niedomagać.

Tajemnicza wizyta u psychiatry

Faktem jest, że pierwsza wizyta u psychiatry może jawić się jako bardzo groźna, bo tajemnicza. Podczas takiej wizyty człowiek nie wie, czego się spodziewać. Czasem lęk tak paraliżuje pacjenta, że boi się zgłosić do specjalisty. A zdarzają się i osoby, które odbyły wizytę i są rozczarowane, gdyż psychiatra tylko ich posłuchał i przepisał leki. Wykonywanie tej specjalizacji przez lekarza, polega jednak głównie na słuchaniu.

-Standardowa wizyta pacjenta w gabinecie trwa od 20 minut do godziny. Wszystko zależy od problemu z jakim zgłasza się pacjent. Psychiatra przeprowadza wywiad, obejmujący funkcjonowanie pacjenta i objawy - np. jak funkcjonuje w otoczeniu, jak śpi, czy odczuwa przyjemność, pozytywne emocje - wskazuje Mikołaj Sinica, lekarz w trakcie specjalizacji z psychiatrii. Podkreśla jednocześnie, że czasem jedna wizyta nie wystarczy do postawienia diagnozy.

Pacjenci czasem obawiają się pójścia do psychiatry ze względu na to, że dostaną receptę na leki, od których się uzależnią. -Leki przeciwdepresyjne nie uzależniają. Taki efekt mogą wywoływać leki przeciwlękowe i nasenne z grupy benzodiazepin i tzw. "z-etek". Przy ich użyciu należy zachować ostrożność i jak najkrótszy okres przyjmowania. Przy diagnozie depresji najskuteczniejszą formą leczenia jest połączenie psychoterapii i farmakoterapii, jednak ostateczna decyzja o formie leczenia należy do pacjenta. Lekarz pomaga podjąć decyzję, omawiając wszystkie "za i przeciw". Czasem może wystarczyć sama psychoterapia, czasem farmakoterapia jest niezbędna. Jeżeli u kogoś stwierdza się wysokie ryzyko samobójcze, powinien być skierowany do szpitala - dodaje dr Sinica. Wspomina również, że czasem pacjent nie jest gotowy do podjęcia terapii od razu - Jeżeli ktoś nie jest w stanie nawet wstać z łóżka, zanim wyślemy go na psychoterapię, powinniśmy pomóc mu z objawami zaburzającymi codzienne funkcjonowanie - wskazuje Mikołaj Sinica

Pacjenci wybierają szybsze rozwiązania

Z drugiej strony jest i pewna grupa osób, które na terapię nie chcą się zgłaszać, gdyż uznają, że nie mają na to czasu- Takie zjawisko obserwowane jest np. wśród pracowników korporacji, zajętych, zabieganych. Jeśli taki człowiek uzmysłowi sobie, że będzie musiał chodzić rok-dwa na terapię aby pomóc sobie w depresji, będzie to trudne emocjonalnie a dodatkowo stanie się wyzwaniem czasowym, to on woli łyknąć codziennie tabletkę leku przeciwdepresyjnego i podnieść swój nastrój aniżeli wchodzić w długi proces- wskazuje prof. Bogdan de Barbaro, psychiatra, psychoterapeuta z Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego.

Dla wielu osób także terapia jest dość dużym wyzwaniem finansowym, gdyż każda sesja terapeutyczna kosztuje a skorzystanie z niej w ramach refundacji z NFZ graniczy z cudem.

Podsumowując zatem, wizyta u psychiatry będzie przede wszystkim rozmową. Długą i szczegółową, która ma na celu jak najlepsze poznanie pacjenta przez psychiatrę. Im bardziej pacjent będzie szczery z lekarzem i im więcej o sobie powie, tym lepiej lekarz będzie mógł mu pomóc. Może się też zdarzyć tak, że pacjent będzie już uczęszczał  na psychoterapię i to właśnie ten specjalista – psychoterapeuta lub psycholog, analizując jego stan, wizytę u lekarza psychiatry.

Na pewno do psychiatry warto się zgłosić, gdy odczuwa się problemy związane z lękiem, obniżeniem nastroju, życiem społecznym, myśleniem, koncentracją, czy pamięcią. A także  jeśli pacjent obserwuje u siebie: myśli samobójcze, poczucie bezradności, lęk i niepokój, natłok myśli, unikanie kontaktów z innymi ludźmi itd.